<p>Το τριτο μυθιστόρημά του Κώστα Κρομμυδα μπορω να πω ανεπιφύλακτα οτι ειναι το καλύτερό του! Ο συγγραφέας αποκτά πλεον το δικο του ύφος και στυλ συγγραφής! Ενδιαφέρον σενάριο, γρηγορη πλοκή, συναίσθημα, αγωνία ανατροπή! Μπορω να πω οτι ο όρος διήγημα του ταιριάζει καλύτερα! Διαβάζοντάς το...
Στο Παρίσι, μια γυναίκα με μυστηριώδες παρελθόν γράφει την τελευταία λέξη σε ένα γράμμα με άγνωστο παραλήπτη...
Στην άκρη των ματιών της έχει περισσέψει ένα δάκρυ για τον μοναδικό άνθρωπο που βρέθηκε να την αγαπήσει. Έναν άνθρωπο που τον "σκότωσαν" γιατί ο έρωτάς τους θεωρήθηκε έγκλημα.
Την ίδια ώρα, η Πέρσα στροβιλίζεται στη σκηνή με κλειστά τα μάτια. Το θυελλώδες χειροκρότημα του κόσμου την τραβάει από την έκσταση και την κάνει να τα ανοίξει. Ένας άγνωστος άντρας στην πρώτη σειρά την κοιτά...