Ήταν χειμώνας και εκείνη ακόμη νεαρή όταν έχασε για πρώτη φορά την ικανότητα της ομιλίας της. Χωρίς καμία ένδειξη, χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Αυτό που την έκανε να αρχίσει και πάλι να μιλά ήταν μια λέξη από μια άλλη, ξένη γλώσσα, τη γαλλική. Η ίδια γυναίκα, η οποία κατόπιν χώρισε, στερήθηκε την επιμέλεια του παιδιού της και έχασε ξανά την ομιλία της, αποφασίζει κάποια στιγμή να ασχοληθεί με τα αρχαία ελληνικά. Τότε λοιπόν συναντά έναν καθηγητή του οποίου η όραση φθίνει μέρα με τη μέρα. Εκείνος, έ...
Η σύζυγος, η ερωμένη και η μάνα ενός κλινικά νεκρού άντρα μάχονται μέχρι τελικής πτώσεως μεταξύ τους για το ποια δικαιούται να δώσει (ή να αρνηθεί να δώσει) τα όργανά του για μεταμόσχευση. Στην ουσία μάχεται η καθεμιά να αποδείξει ότι ο άντρας είναι δικός της, ενώ στην πραγματικότητα και οι τρεις ικανοποιούσαν απλώς τις ανάγκες του. Εκείνος, όσο ζούσε, δεν ανήκε παρά μόνο στον εαυτό του. Εκείνες όμως στροβιλίζονται απλώς σαν δορυφόροι γύρω του ακόμα και μετά τον θάνατό του. Η μάχη τους θα έχει π...
Ήταν χειμώνας και εκείνη ακόμη νεαρή όταν έχασε για πρώτη φορά την ικανότητα της ομιλίας της. Χωρίς καμία ένδειξη, χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Αυτό που την έκανε να αρχίσει και πάλι να μιλά ήταν μια λέξη από μια άλλη, ξένη γλώσσα, τη γαλλική. Η ίδια γυναίκα, η οποία κατόπιν χώρισε, στερήθηκε την επιμέλεια του παιδιού της και έχασε ξανά την ομιλία της, αποφασίζει κάποια στιγμή να ασχοληθεί με τα αρχαία ελληνικά. Τότε λοιπόν συναντά έναν καθηγητή του οποίου η όραση φθίνει μέρα με τη μέρα. Εκείνος, έ...
Το ξέρω ότι είσαι εδώ κοντά μου,
κλείνεις το μάτι πονηρά σαν να μου
λες προχώρα και το κεφάλι ψηλά,
μην σε νοιάζει εγώ είμαι εδώ.
Οι κλωστές είναι λεπτές και πρέπει
να τις κρατούμε, με δεξιοτεχνία
να τις χειριζόμαστε ώστε να μπορούμε
να ζούμε.
Όταν μάθουμε να νοιαζόμαστε
για τον εαυτό μας, τότε θα έχουμε
χάσει το ίδιο το εγώ μας.
Άνοιξη μυρίζει και η ψυχή γεμίζει,
χρώματα, μυρωδιές και από των παιδιών
τις φωνές τους δρόμους πλημυρίζει.
Μου έδειξαν τον δρόμο έξω
και μου είπαν πώς ...
H Έλενα Χριστίδου στη νέα ποιητική της συλλογή εξυμνεί τον έρωτα. Με δυνατό στίχο απηχεί το απρόσμενο, το διεισδυτικό, το συμπαντικά αέναο.
Μια συλλογή που ήρθε για να μείνει και να φωλιάσει ερωτικά, ρομαντικά, υπερβατικά, μελωδικά... Ατέρμονα ελκυόμενη από το ιδεατό!!!
‘Όταν όλως αναπάντεχα... συναντιέσαι...
με το απ’ αλλού φερμένο...
οι λέξεις ως ιπτάμενα κλειδιά...
διεισδύουν στο αμπαρωμένο έσω...
Τότε... μελωδίες... και ευωδίες...
αναδύονται-αναδίδονται...
σε ένα ντελίριο... ατέρμο...
Τρεις μονόλογοι, στους οποίους οι ήρωές τους ζουν μέσα στο σύγχρονο αστικό πολιτισμό και «αποκαλύπτονται» τις στιγμές της μοναξιάς, πιστοποιούν την εποχή, τα ζητούμενα και τις ιδέες τους, αντικρίζοντας την αλήθεια μπροστά στον καθρέπτη τους. Όχι μόνο την εικόνα τους, αλλά και το ψυχισμό τους.
«Μπορείς να τους ξεγελάσεις όλους εκτός από τον καθρέπτη σου. Ο καθρέπτης γνωρίζει πάντα την αλήθεια...»
Οι πρωταγωνιστές, εμβαπτίζονται στην αίσθηση της απώλειας, του πόνου, της αυτολύπησης, του φόβο...
...Κοίταξε εκείνος το γυμνό λαιμό της. Άδειος του φάνηκε χωρίς το κόσμημα. Πλησίασε τα χείλη του, κι αυτά ζωγράφισαν πάνω στον ορφανεμένο λαιμό ένα άλλο, τρυφερό περιδέραιο από φιλιά. Το δικό της φυλαχτό. Άστραψε πάνω στο δέρμα της, σα χρυσόσκονη, που τη φύσηξε εκείνος με την ανάσα του και τη σκόρπισε πάνω στο στήθος της, στην κατηφοριά του λαιμού, στους λοβούς των αυτιών της. Χρυσά φιλιά, πολύτιμα. Μικρές πνοές λαχτάρας.Τα φιλιά τον ξέρουνε πάντα το δρόμο... Το όνειρο ξενύχτησε κι αυτό μαζί με ...
Έζησε κάποτε ένα κορίτσι που βρέφος εβδομήντα ημερών το συνέλαβαν και το έστειλαν εξορία στις Κυκλάδες.
Έζησε κάποτε ένα κορίτσι που -στη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου- η οικογένεια του κόπηκε στα δύο, όμως εκείνο δεν έπαψε στιγμή να αγαπάει κανέναν τους.
Έζησε κάποτε ένα κορίτσι που -όταν γεννήθηκε- ο πατέρας του ήταν "ο ηρωικός αρχηγός των εργατών" και -όταν μεγάλωσε- έγινε "ο προδότης της εργατικής τάξης". Κι ας μην είχε προδώσει τίποτα από ό,τι πίστευε.
Έζησε κάποτε ένα κορίτσι πο...