Άλλοτε αμείλικτη και άλλοτε οπλισμένη με αστείρευτη υπομονή, άλλοτε ευαίσθητη και άλλοτε παγιδευμένη στην πιο θλιβερή απουσία συναισθημάτων, η Όλιβ Κίτεριτζ, συνταξιούχος δασκάλα, κλαίει και οδύρεται για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη μικρή πόλη Κρόσμπι του Μέιν, και τον κόσμο ολόκληρο, αλλά αδυνατεί να διακρίνει τις μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές με τις οποίες ο χρόνος σημαδεύει τους ανθρώπους που ζουν πλάι της: μια πιανίστα του τοπικού μπαρ, που την στοιχειώνει το φάντ...
Άλλοτε αμείλικτη και άλλοτε οπλισμένη με αστείρευτη υπομονή, άλλοτε ευαίσθητη και άλλοτε παγιδευμένη στην πιο θλιβερή απουσία συναισθημάτων, η Όλιβ Κίτεριτζ, συνταξιούχος δασκάλα, κλαίει και οδύρεται για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη μικρή πόλη Κρόσμπι του Μέιν, και τον κόσμο ολόκληρο, αλλά αδυνατεί να διακρίνει τις μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές με τις οποίες ο χρόνος σημαδεύει τους ανθρώπους που ζουν πλάι της: μια πιανίστα του τοπικού μπαρ, που την στοιχειώνει το φάντ...
Νουβέλα
2025
Γιάννης Μακριδάκης
Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Και σαν περάσανε καμιά δεκαριά μέρες, μας ήρθανε τα μαντάτα της από τις εφημερίδες. Μπαίνει ένα μεσημέρι φουριόζος ο κύριος Σωκράτης μες στο γραφείο που δούλευα και ανέμιζε ένα απόκομμα πολύ πιο μεγάλο από αυτά που έκοβε συνήθως με το ψαλιδάκι του. Μάντεψε, μου λέει. Έχουμε θέμα μεγάλο, πανελληνίου ενδιαφέροντος, και αφορά κι εμάς εδώ. Όλα τα παράξενα σε τούτο το νησί συμβαίνουνε τελικά. Και μου μοστράρει φόρα παρτίδα την εφημερίδα. Το μάτι μου το τράβηξε πρώτα ο πηχυαίος τίτλος του ρεπορτάζ και...
Ο πόλεμος μεταμορφώνεται χωρίς ποτέ ν' αλλάζει. Μπαίνει ολοένα και πιο βαθιά, τρυπώνει στην καμινάδα ως αντίστροφος καπνός και γεμίζει τα σπίτια μας μ' αδιάκοπες συγκρούσεις. Το κόκκινό του σύννεφο μάς τυλίγει. Δεν κλαίμε στην κουζίνα· λιμοκτονούμε ξύνοντας τις άπειρες πληγές μας - ψίθυροι μάς τρώνε τα πλευρά, πιάτα σπάνε μόνα τους, ραδιοφωνικές εκπομπές προβλέπουνε την ώρα του θανάτου. Είναι ένας πόλεμος παντού, σε κάθε λέξη που λέγεται ή δεν λέγεται, σε κάθε χειρονομία που γίνεται ή δεν γίνετα...
Ο πόλεμος μεταμορφώνεται χωρίς ποτέ ν' αλλάζει. Μπαίνει ολοένα και πιο βαθιά, τρυπώνει στην καμινάδα ως αντίστροφος καπνός και γεμίζει τα σπίτια μας μ' αδιάκοπες συγκρούσεις. Το κόκκινό του σύννεφο μάς τυλίγει. Δεν κλαίμε στην κουζίνα· λιμοκτονούμε ξύνοντας τις άπειρες πληγές μας - ψίθυροι μάς τρώνε τα πλευρά, πιάτα σπάνε μόνα τους, ραδιοφωνικές εκπομπές προβλέπουνε την ώρα του θανάτου. Είναι ένας πόλεμος παντού, σε κάθε λέξη που λέγεται ή δεν λέγεται, σε κάθε χειρονομία που γίνεται ή δεν γίνετα...
«Πάνε δέκα χρόνια από τότε που μπήκα σ ένα σπιτάκι, στο Σεν-Ζαν-Πιε-ντε-Πορ, σίγουρος πως έχανα το χρόνο μου. Εκείνη την εποχή η πνευματική μου αναζήτηση συνδεόταν με την ιδέα πως υπήρχαν μυστικά, μυστηριώδεις δρόμοι, άνθρωποι ικανοί να καταλάβουν και να ελέγξουν πράγματα απαγορευμένα στην πλειονότητα των θνητών. Έτσι το να διανύσεις το δρόμο των κοινών ανθρώπων φαινόταν ένα σχέδιο χωρίς ενδιαφέρον».
Σε αυτή τη φλογερή αφήγηση, ο Πάουλο Κοέλο περιγράφει τις περιπέτειες που έζησε διασχίζοντας...
«Πάνε δέκα χρόνια από τότε που μπήκα σ ένα σπιτάκι, στο Σεν-Ζαν-Πιε-ντε-Πορ, σίγουρος πως έχανα το χρόνο μου. Εκείνη την εποχή η πνευματική μου αναζήτηση συνδεόταν με την ιδέα πως υπήρχαν μυστικά, μυστηριώδεις δρόμοι, άνθρωποι ικανοί να καταλάβουν και να ελέγξουν πράγματα απαγορευμένα στην πλειονότητα των θνητών. Έτσι το να διανύσεις το δρόμο των κοινών ανθρώπων φαινόταν ένα σχέδιο χωρίς ενδιαφέρον».
Σε αυτή τη φλογερή αφήγηση, ο Πάουλο Κοέλο περιγράφει τις περιπέτειες που έζησε διασχίζοντας...
Η τετραλογία του Μπαρόυ, Γ΄
2024
Roy Jacobsen
Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Η Ίνγκρι ήταν κάθιδρη και πιασμένη, αλλά περπατούσε ακόμα μ’ ελαφράδα στην ψυχή· το ταξίδι είχε αποκτήσει τη δική του δυναμική, είχε γίνει μια αυτόνομη, ανεξάρτητη οντότητα, η Ίνγκρι έψαχνε την αγάπη κι ήταν ακόμα ευτυχής, αγνοώντας ότι το πρώτο θύμα της ειρήνης είναι πάντα η αλήθεια.
Καλοκαίρι του 1946. Με τη δέκα μηνών κόρη της στην αγκαλιά, η Ίνγκρι Μαρίε Μπαρόυ περιπλανιέται στην ειρηνική, πια, Νορβηγία, με σκοπό να βρει τον πατέρα της μικρής: τον Ρώσο πρώην αιχμάλωτο πολέμου Αλεξάντρ, που ...
Η τετραλογία του Μπαρόυ, Γ΄
2024
Roy Jacobsen
Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Η Ίνγκρι ήταν κάθιδρη και πιασμένη, αλλά περπατούσε ακόμα μ’ ελαφράδα στην ψυχή· το ταξίδι είχε αποκτήσει τη δική του δυναμική, είχε γίνει μια αυτόνομη, ανεξάρτητη οντότητα, η Ίνγκρι έψαχνε την αγάπη κι ήταν ακόμα ευτυχής, αγνοώντας ότι το πρώτο θύμα της ειρήνης είναι πάντα η αλήθεια.
Καλοκαίρι του 1946. Με τη δέκα μηνών κόρη της στην αγκαλιά, η Ίνγκρι Μαρίε Μπαρόυ περιπλανιέται στην ειρηνική, πια, Νορβηγία, με σκοπό να βρει τον πατέρα της μικρής: τον Ρώσο πρώην αιχμάλωτο πολέμου Αλεξάντρ, που ...
Ένας πατέρας με τον μικρό του γιο διασχίζουν μια Αμερική που θυμίζει καμένη γη, σχεδόν έρημη από ανθρώπους. Το κρύο είναι τόσο δριμύ που κάνει ακόμα και τις πέτρες να σπάνε και το χιόνι πέφτει γκρίζο από έναν σκοτεινό ουρανό. Γύρω τους μόνο καρβουνιασμένοι κορμοί δέντρων, κατεστραμμένα σπίτια, στάχτες παντού. Προορισμός τους ο νότος, για λίγη ζέστη, και η θάλασσα, η μοναδική τους ελπίδα, έστω και αν δεν ξέρουν τι θα συναντήσουν εκεί. Μαζί τους σέρνουν ένα παλιό καρότσι με τα ελάχιστα πράγματά το...