Η Μεξικανή συγγραφέας Αμπάρο Ντάβιλα (1928-2020) υπήρξε πρωτοπόρος της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας του φανταστικού. Έχοντας συγκριθεί με συγγραφείς όπως ο Κάφκα, ο Πόε, αλλά και η Σίρλεϋ Τζάκσον, παρουσιάζει επίσης συγγένεια με τις μεγάλες μορφές του λατινοαμερικανικού φανταστικού, από τον Ρουμπέν Νταρίο ως τον Μπόρχες και τον Κορτάσαρ (ο οποίος χαρακτήριζε το έργο της «εξαιρετικό») και προετοιμάζει το έδαφος για νεότερες συγγραφείς όπως η Ενρίκες και η Σβέμπλιν.

Πολλά από τα διηγήματά της περιλαμβάνουν στοιχεία ενός μάλλον σκοτεινού και εξπρεσιονιστικού μαγικού ρεαλισμού, ενώ οι χαρακτήρες της τείνουν να επιδεικνύουν ακραίες ψυχικές καταστάσεις, αποτέλεσμα των συνθηκών τους. Η ίδια ισχυριζόταν ότι έγραφε για τα τρία θεμελιώδη μυστήρια της ζωής: τον έρωτα, την τρέλα και τον θάνατο (ακριβώς όπως ο ομότεχνός της, επίσης συγγραφέας του παράξενου και του φανταστικού, Οράσιο Κιρόγα).

Πρωταγωνιστικό ρόλο στα αφηγήματά της έχουν οι γυναίκες, οι οποίες συχνά βιώνουν –αλλά και, κάποιες φορές, με τη σειρά τους ασκούν– ψυχολογική ή/και σωματική βία.

Αν και έλαβε αρκετά βραβεία για το λογοτεχνικό της έργο στο Μεξικό, δεν έγινε ευρέως γνωστή εκτός ισπανόφωνου κόσμου, όπως άλλωστε συνέβη με πολλές γυναίκες συγγραφείς στη Λατινική Αμερική εκείνης της εποχής, οι οποίες συχνά επισκιάζονταν από τους συναδέλφους και συντρόφους τους.



(Πηγή: Εκδόσεις Ροές, 2026)