«[...]Η ποίηση του «αντι-πολέμου» είναι μια σαφής, καθαρή αλλά και εξαιρετικά πολυδιάστατη έννοια, καθώς [...] εγκολπώνει μια πλειάδα θεμάτων, τα οποία στους μεταξύ τους συσχετισμούς πιθανώς να υπολογίζονται αναρίθμητα στην περιδίνηση του χρόνου. Συνεπώς είναι μια έννοια που προάγει την ελευθερία και δεν την «πνίγει» μέσα σε ετοιμοπαράδοτα πλαίσια (ξενόφερτα ή μη), όπως έχουμε συνηθίσει και ορισμένως αηδιάσει από αυτά. Η ποίηση του «αντι-πολέμου» δεν διαμορφώνει ένα άκαμπτο θεωρητικό δόγμα, αλλά προάγει τη διαπίστωση μιας πραγματικότητας σε μία ιδανική της εκδοχή. Για αυτό, πιστεύω, ότι οι νεότεροι ποιητές που θα καταξιωθούν στους κόλπους αυτής της ποιητικής παράδοσης, πλάϊ στους θρυλικούς προγόνους τους, δεν θα πληρούν άλλες προϋποθέσεις πέρα από την ταλαντούχα, γνήσια και εκπεφρασμένη αγωνία τους για τα ζητήματα του ανθρώπου[...]».