Η μελέτη αυτή, βασισμένη σε εκτενή αρχειακή έρευνα, εξετάζει για πρώτη φορά συστηματικά τη δραστηριότητα τεσσάρων εναλλακτικών θεατρικών σχημάτων της Θεσσαλονίκης (Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης, Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης, Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Καφέ-Θέατρο Θεσσαλονίκης) στη Μεταπολίτευση, σε μια εποχή έντονων κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών μετασχηματισμών. Η έρευνα φωτίζει τις δραματολογικές επιλογές, τις σκηνοθετικές προσεγγίσεις, την πρόσληψη των θεατρικών παραστάσεων από την κριτική, τους καλλιτεχνικούς πειραματισμούς αλλά και τις οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που καθόρισαν την πορεία των θιάσων, από την έντονη πολιτικοποίηση των πρώτων χρόνων έως τις νέες αισθητικές αναζητήσεις των επόμενων δεκαετιών. Παράλληλα, αναδεικνύει τις επιδράσεις του ευρύτερου πολιτισμικού τοπίου, τη συμβολή των σχημάτων στη δημιουργία ενός νέου θεατρικού κοινού, τις διασυνδέσεις τους με τις ευρωπαικές θεατρικές εξελίξεις, τη δυναμική παρουσία τους σε φεστιβάλ και καλλιτεχνικές διοργανώσεις. Η συμβολή της μελέτης έγκειται στη χαρτογράφηση και την αξιολόγηση της διαδρομής προς μια πολυφωνική θεατρική κουλτούρα στη Θεσσαλονίκη, προσφέροντας πολύτιμο υλικό στη θεατρολογική έρευνα και στην επιστημονική προσέγγιση του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.