Σ’ ένα χωριό της Μόρφου, ένα από τα πολλά κατεχόμενα χωριά της Κύπρου, η φτώχεια και η ευτυχία συμβιώνουν σαν παλιοί φίλοι. Εδώ ξετυλίγονται ιστορίες που μυρίζουν χώμα, θάλασσα και καμένο καλοκαίρι.

Παιδιά με αρχαία ονόματα μιλούν αρχαία ελληνικά, ένα ραδιόφωνο σπάει για να συλληφθούν τα «ανθρωπάκια» που είναι μέσα, μια μπάλα κόκκινο τυρί γίνεται ταυτόχρονα αντικείμενο πόθου και μίσους, μα συναντάμε και εικόνες με ανεμελιά, αθωότητα και... κινηματογράφο.

Με χιούμορ, τρυφερότητα και αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μνήμες από μια σκλαβωμένη πατρίδα:
− την εισβολή του 1974 στην Κύπρο από Τούρκους εισβολείς,
− τον ηρωισμό που ξεπερνά το ένστικτο αυτοσυντήρησης,
− τον αποχαιρετισμό ενός χωριού που «πεθαίνει» μπροστά στα μάτια του και
− την ελεημοσύνη μιας μαυροφορεμένης γιαγιάς.

Σε άλλους χρόνους και χώρους εξιστορεί την απρόσμενη βράβευση από ηλικιωμένους εργάτες, τις φάρσες, τις δωροδοκίες σε εντατική, τις ερωτικές παρεξηγήσεις, τις απρόσμενες συναντήσεις μετά από σαράντα οκτώ χρόνια, μα και τις απώλειες.

Εδώ η καθημερινότητα γίνεται μύθος, το κωμικό προσπαθεί να αμβλύνει το τραγικό, ενώ η ιστορία, που διασταυρώνεται με τις μικρές και ανθρώπινες στιγμές που μένουν χαραγμένες για πάντα, δεν ξεχνά να δικάσει και πρίγκιπες.

Ένα βιβλίο-παρακαταθήκη για όσα χάθηκαν
μα και για όσα κρατάμε,
ακόμα και για την αστείρευτη δύναμη της μνήμης
να μετατρέπει τον πόνο και τη στέρηση σε λογοτεχνία.