Eισαγωγικός λόγος Τούτους τους χρόνους, τους καιρούς, π’ ανέμη δε γυρίζει και τ’ αργαλειού η σαϊτιά γοργά κι αργά ξεφτίζει, τα που ’δανε τα μάτια μου κι ακούσανε τ’ αυτιά μου από παλιά ως σήμερο και τα ’κρουβγε η καρδιά μου, λέω να ’φάνω με το νου, ώργιο φαντό να κάνω, μακρύ στημόνι διάζομαι να ’φάνω να ξυφάνω. Τέτοιο μεγάλο ταραχτά που ’βαλα μοναχή μου, χρόνους πολλούς το πέταλο του νου, για όνομής μου, θα το χτυπώ όσ’ ο μίτος μου ’πό τη ψυχή ανελύται κι από τα χτένια του μυαλού περνά και καταλύται, πάνω σε τούτο το χαρτί με λέξεις συνασμένες παλιές και νιες με δούλεψη και τρόπο ξομπλιασμένες. Κι ως η λαλά μου ύφαινε, η μάνα μου κι η θεια μου, την τέχνη αυτή την ήμαθε καλά κι η αφεντιά μου. Κι είπα ν’αφήσω ένα προυκιό γραφτό και πλουμισμένο, μακρύ-μακρύ και μπόλικο, με Κρήτη γεμισμένο, με χρώματα φανταχτερά από τη γη παρμένα κι ασπρόμαυρο ’πό τη ζωή να ’χουνε τα γραμμένα. Πάν’ από το προυκάδι μου βιολόλυρες ηχούνε κι οι λέξεις μερακλώνονται, ιστόρηση κινούνε στην κρητική την εμιλιά που γλυκοκουρταλίζει ωσά τρεχούμενο νερό σύρνει και ξεχειλίζει, ποτίζει γη, ξερολιθιές, αψές ψυχές ποτίζει κι ό,τι ’χω να σας δηγηθώ τούτη η λαλιά με ορίζει. Kι ανέ αλλάζουν οι καιροί, αθρώποι δεν αλλάζου, πάθητα, ήθη, εθίματα περνούν και μπελονιάζου,16 Οι αλιγαβρέδες τ’ Αυγενιού από γενιά σ’ άλλη γενιά κι ετσά καλά βαστούνε, τα βάσανα πομένουνε κι από παλιά κρατούνε. Κι αν πείτε ποιος με όρισε κι εις τα παλιά προτρέχω είναι μια πεθυμιά κρουφή που στην καρδιά την έχω. Μικρό κοπέλι ρούφηξα τα λόγια τω γονιώ μου, ωσά το γάλα που ’θρεψε μακρά όλο το βιος μου. Κι ήταν οι λέξεις μουζικές, ο ήχος τως τραγούδι, εις σε βουνό και θάλασσα κι εις σε πλαγιάς λουλούδι. Τούτ’ η λαλιά μ’ ανέθρεψε, τούτη δασκάλεψέ με, πουλιά και έχνη τ’ ουρανού κι εσείς γροικήσετε με. Δικταίε Δία, δώσε μου τη θεϊκή σου χάρη να υμνήσω, Θε’, μιαν εποχή, ο χρόνος μην την πάρει. Τ’ Ομήρου ανεστορήθηκα τον πρώτο του το στίχο: Μούσα τση Κρήτης, κάνε με το μέτρο να πετύχω!