Όλα κινούνται γύρω από μια λαϊκή δοξασία που από μέρος σε μέρος η αφήγησή της αλλάζει. Βρισκόμαστε τριάντα χρόνια πίσω, δεκαετία 90, και σε χωριό της Αρκαδίας όπου το καλοκαίρι μαζεύονται πιτσιρίκια -αλλα μικρά κι άλλα μεγαλύτερα πια- από διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Πολλά μυστήρια πράγματα γίνονται αλλά αργά, προχωρημένα κάτι που δεν είναι κακό γιατί ο Φουντούλης χτίζει έναν υποδόριο τρόμο σιγά σιγά και αυτό του δίνει το πλεονέκτημα όταν πια σκάσει ο πραγματικός τρόμος αυτός να προκαλεί ρίγη και την ανάγκη να γυρνάς τις σελίδες να φτάσεις στο τέλος.

Με απλή γλώσσα και χαρακτήρες ωραία στημένους βλέπουμε τη ζωή τους εκείνα τα χρόνια και θυμόμαστε. Τα ιδιωτικά κανάλια όταν ήταν στο ξεκίνημά τους, την εποχή χωρίς κινητά, τις αλάνες και τις βόλτες χωρίς να φοβούνται οι γονείς - αν και στην ιστορία μας τελικά ίσως έπρεπε.

Τι λέει η δοξασία; Να κοιμηθείς το μεσημέρι γιατί θα έρθει ο Μεσημεράς και θα σε πάρει. Από μόνο του το λεκτικό δημιουργεί ρίγη, σωστά; Ε, ο Φουντούλης προσθέτει τόσα στοιχεία που σε παγώνει στη θέση σου.

Αυτό το βιβλίο μιλάει για την οικογένεια, τη ζωή στο χωριό, τη φιλία, το δέσιμο αλλά μιλάει και για τη διαφορετικότητα.

Είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα για να γνωρίσετε και αυτή τη φωνή. Το συστήνω