Το κάλεσμα του Ντοστογιέφσκι είναι η απροϋπόθετη πίστη, η ελεύθερη και εκούσια παράδοση του ατομικού θελήματος στο θέλημα του πνευματικά Κυρίαρχου. Το κάλεσμα του Ντοστογιέφσκι είναι κατά της υλικής και προοδευτικής χειραφέτησης, το θέλει εγχρονισμένο και είναι λαϊκό, αλλά κρέμεται από το Ένα, τον Έναν, είναι συντηρητικό, δεν υπακούει στους ξέφρενους ρυθμούς της ιδεολογίας της προόδου. Το ντοστογιεφσκικό ένα δεν το εξουδετερώνει ο μεταβαλλόμενος αξιακός πλουραλισμός. Είναι ένας ύμνος στην υπεροχή του προαιώνιου και ακίνητου Ενός, του Αγαθού, είναι χριστοκεντρικό, η εκούσια και ελεύθερη πίστη που γίνεται ταυτότητα πριν οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα. Είναι αυτή η ταυτότητα που επιτρέπει την πρόσβαση στις άλλες ταυτότητες, χωρίς να χαώνεται μέσα τους, γιατί πάντα επιστρέφει στο κέντρο της. Το κάλεσμα αυτό είναι εναντιο-ιδεολογικό και αντι-ιδεολογικό, πριν και πέραν και κατά των ιδεολογιών (πρωτίστως του αναρχο-κομμουνιστικού μηδενισμού, αλλά και του φιλελευθερο-σοσιαλισμού, χωρίς βέβαια ποτέ να ξεχνά τον «παπισμό»), πριν και πέραν και κατά των πολιτικών διακρίσεων και διαιρέσεων (του τύπου αριστερά/δεξιά), γιατί αναπαράγει, «μεταφέρει» με πιστότητα τις αρχές και τα περιεχόμενα της θείας κλήτευσης.