Θα μπορούσε να είχε παραιτηθεί. Έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Θα το επαναλάμβανε ένα εκατομμύριο φορές, όλα τα επόμενα χρόνια. Είχε, εξάλλου, έναν δισταγμό, ίσως είχε περισσότερο νόημα να μείνει, να ξαναξαπλώσει, να ακούσει τις άλλες δυο αδερφές της που χειρονομούσαν στον ύπνο τους, έκλαναν και νιαούριζαν κάτω από τα σεντόνια τους, βλέποντας φιλήδονα –ακριβώς, εφηβικά– όνειρα. Ίσως είχε περισσότερο νόημα να παραιτηθεί, να εξοργιστεί και να ηδονιστεί με την οργή της, καθώς υπάρχει μια ηδονή στην παραίτηση, αυτό είναι αυτονόητο, η τραγική ηδονή της παθητικότητας και της ενόχλησης, η ηδονή του κουκουλώματος κάτω από την αξιοπρέπεια, δεν μας αφήνουν ποτέ να κάνουμε τίποτα, έχουμε δικαίωμα μόνο να μη μιλάμε, μας κλείνουν μέσα, ενώ οι άλλες πέρα, μακριά, διασκεδάζουν και μπουκώνονται, τι έχω κάνει στις προηγούμενες ζωές μου για να το αξίζω αυτό, αχ, πόσο δυστυχισμένη είμαι. Ίσως επίσης το παιχνίδι να μην άξιζε τον κόπο. Το παιχνίδι όμως, έτσι δεν είναι, σπανίως αξίζει τον κόπο. Το παιχνίδι το λαχταράμε μόνο και μόνο επειδή είναι το παιχνίδι. Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας, που χτυπήθηκε από μια μυστηριώδη τραγωδία, η Βερονίκ Οβαλντέ αφουγκράζεται από πολύ κοντά τις σχέσεις που διατηρούμε οι μεν με τους δε και τους αδιάκοπους συμβιβασμούς που χρειάζεται να επιστρατεύσουμε για να ζήσουμε τη ζωή μας.