Η ποιητική των Θραυσμάτων συμπυκνώνεται σε ελάχιστες λέξεις με βάθος νοήματος και συναισθηματική ένταση. Το κάθε θραύσμα λειτουργεί ως αυτόνομο ποιητικό συμβάν από το οποίο αναδύονται υπαρξιακά ερωτήματα, στοχασμοί για τον χρόνο, τη μοναξιά, τη φθορά. Η ποιήτρια αξιοποιεί τη δύναμη της αφαίρεσης και της σιωπής, αφήνοντας τα κενά ανάμεσα στις λέξεις να συνομιλούν δυναμικά με τον αναγνώστη. Η εκφραστική λιτότητα αποτελεί μέσον αποκάλυψης μιας βαθύτερης αλήθειας, όπου η εμπειρία απογυμνώνεται από καθετί περιττό και παρουσιάζεται στην πλέον αυθεντική, ευάλωτη μορφή της.
Ακόμη τα Θραύσματα διακρίνονται για την οξυδερκή κοινωνική και ανθρωπιστική τους ματιά. Μέσα από τις επιγραμματικές συνθέσεις, η Αντιγόνη Πανταζή αναμετράται με τις αντιφάσεις της ανθρώπινης συνείδησης, την υποκρισία των κοινωνικών διακρίσεων και την ευθύνη του ατόμου απέναντι στον άλλον. Η ποιητική της φωνή φέρει εξομολογητικό και την έγνοια του συλλογικού, καθιστώντας το ιδιωτικό της βίωμα κοινωνικό προβληματισμό. Η ανατρεπτική χρήση του παραδόξου, η στοχαστική οπτική κατορθώνουν ένα ολοκληρωμένο έργο που εξακολουθεί και παράγει ερμηνείες πολύ μετά την ανάγνωσή του, επιβεβαιώνοντας ότι η ουσιαστική ποίηση δεν καταλαμβάνει χώρο στη σελίδα, αλλά χρόνο και βαθύτητα στη συνείδηση του αναγνώστη.
***************************************************************
4
Δεν ξέρω ποιος με προδίδει περισσότερο. O χρόνος ή ο πόνος;

9
Ένα τετράδιο λευκές σελίδες.
Χωρίς γραμμές.
Πρόκληση.

11
Ό,τι ξεχνώ γίνεται σύννεφο.
Ό,τι θυμάμαι βροχή.

16
Τα βράδια βγαίνουν τα σκοτάδια μου
περίπατο
και φωτίζεται ο κόσμος μου.