ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ, η Λίνα Φυτιλή αποτυπώνει την ανθρώπινη ευαλωτότητα — το σώμα που σηκώνει το βάρος του χρόνου, της απώλειας και των βουβών αποχαιρετισμών. Αντικρίζοντας έναν κόσμο ξένο και συχνά ακατανόητο, η ποιήτρια αντιτάσσει την επίμονη άρνηση στην παρακμή και την αδράνεια. Είτε ψηλαφίζει το προσωπικό βίωμα της απουσίας είτε το συλλογικό τραύμα ενός τόπου που δοκιμάζεται, η γραφή της γίνεται χειρωνακτική εργασία που κρατά δεμένη την αλυσίδα της ζωής. Σαν ένα πλάσμα που αφουγκράζεται το περιβάλλον του, η Φυτιλή επιχειρεί να εξημερώσει το σκοτάδι, καταφάσκει στο απρόβλεπτο και διασώζει στον πυρήνα της ομορφιάς εκείνες τις μικρές στιγμές που μόνο η αυθεντικότητα της παιδικής ηλικίας διαφυλάσσει.
* * *
ΕΡΗΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Έχω αφήσει
ένα πρόσωπο χλομό
σαν αρχαίο νόμισμα

ένα σώμα φαγωμένο
από αόρατο σαράκι
στη ζεστή σκιά
αυτού του σπιτιού

κι αναμονές που χτύπησαν
λάθος πόρτα.

Έξω το φως είχε κουραστεί
απ’ τη χαρά

άγγιζε σαν ξυράφι τους τοίχους
και εγώ στεκόμουν
στο όριο μιας ερήμου
σε αντικατοπτρισμό.

Όπως κατέβαινε αργά η νύχτα
κι εσύ ακολουθούσες
με κατέτρωγε σαν έρωτας
ο χρόνος
που πάντα επιτίθεται

σ’ όποιον πάει
να του αρπάξει τη λεία.