«Δεν ξέρω να ζω έξω από τον λαβύρινθο της γλώσσας», έλεγε ο Γιάννης Κουνέλλης. Δεν γίνεται να ζήσεις αλλιώς το καθημερινό άπειρο της πραγματικότητας που μας περιβάλει, της πραγματικότητας που είμαστε οι ίδιοι, παρά μόνο με τον Λόγο. Διά του Λόγου και με τον Λόγο συμβαίνουν τα πάντα. Γι’ αυτό η στήλη του Κώστα Καναβούρη στην «Αυγή της Κυριακής», εδώ και τριάντα χρόνια, έχει τον τίτλο «Υπάρχει Λόγος».
Δεν θα μπορούσε λοιπόν μια μικρή συλλογή κειμένων που προέρχονται από τη στήλη αυτή να έχει διαφορετικό τίτλο. «Υπάρχει Λόγος»: να πεις, δηλαδή να νιώσεις ως ανθρώπινο ον, τον απέραντο έξω και έσω σου κόσμο. «Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο», ήταν μια αγαπημένη αξιωματική φράση του Μαρξ, παρμένη από τον Ρωμαίο κωμωδιογράφο Τερέντιο (186-159 π.Χ.),που έφτασε ακμαία στις μέρες μας, το ίδιο ακμαία που θα είναι και αύριο. Λέμε για να κατανοήσουμε τα ανθρώπινα. Τα πανανθρώπινα και τα «εις εαυτόν». Τα φωτεινά και τα σκοτεινά. Τις καμπές της Ιστορίας και τα ανεπαίσθητα δράματα. Τη γνώση και το τρομερό κενό γνώσεως. Όλα είναι Λόγος. Κι αυτά που δεν λέμε, είναι αυτά που δεν ξέρουμε. Ακόμα. Αυτό προσπαθεί εδώ και τριάντα χρόνια η στήλη «Υπάρχει Λόγος»: να πει για να μάθει. Αυτό είναι και το ομότιτλο βιβλίο: μια περιπλάνηση στον λαβύρινθο του λόγου. Στον λαβύρινθο του ανθρώπου. Η γλώσσα είναι απλώς ο μίτος της Αριάδνης.