Βρήκε μια βάρκα που είχε το γυαλί και στα βαθιά είπε στον βαρκάρη να τους φτάσει. Από κοντά πήρε και τον κάλφα, τον είχε ανάγκη.
—Ποιο το μαργαριτάρι το ακριβότερο;
—Το μαύρο.
—Και είναι πού;
—Στον βυθό τον πιο μαύρο.
Πόσος ο καημός και το βάσανό σου πόσο;
Πόσο βαθιά παίρνεις την αναπνιά σου;
Πόσο δύνασαι, μα και πόσο το λαχταράς;
Τόσο και το βάθος.
Από το γυαλί δες!
Μαύρο, μαύρο το βάραθρο και η άμμος μαύρη από το γυαλί τού εφάνη, και εκεί, εκεί, πλάι στο βάραθρο, εκεί το είδε, μαύρο το κάλεσμα, μαύρος και ο θησαυρός του, μαύρο και το μαύρο του το δάκρυ. Ακριβό πολύ το δάκρυ ετούτο. Θεό και Αγγέλους παρακάλεσε να τον συντράμουν, την αναπνιά του βαθιά την επήρε και έκαμε την βουτιά. Τόσο το θέλησε, τόσο το μπόρεσε, τόσο το κατάφερε.