Κάθε φωνή που «κοσκινίζεται» είναι μια φωνή που […] έχει περάσει στη λήθη. Ο ποιητής ζητά να ανακτήσει, να ξεχωρίσει, να επαναφέρει τη δύναμη των λέξεων και των φωνών, που ίσως να μην έχουν θέση στο κυρίαρχο λεξιλόγιο της σύγχρονης κοινωνίας, αποτελούν όμως το συμβολικό κεφάλαιο ενός ολόκληρου κόσμου. Το να «κοσκινίζεις» φωνές είναι σαν να κάνεις μια ανασκόπηση, μια επανεξέταση όλων αυτών που σε απαρτίζουν και σε καθορίζουν. Είναι η ανάγκη να αναζητάς στα μικρά, ίσως ακατανόητα κομμάτια της μνήμης και της ιστορίας, κάτι που να έχει αξία: «τα χαμένα μαργαριτάρια [που] ανθίζανε σαν ρόδα, πάνω στα χείλη τόσων ανθρώπων». Το «κοσκίνισμα» των φωνών υπογραμμίζει την ένταση ανάμεσα στην απώλεια (της γλώσσας, της πολιτισμικής ταυτότητας, της συνείδησης του παρελθόντος) και την προσπάθεια για επαναφορά ή ανασύσταση αυτού που δεν ακούγεται πια, ή που έχει περάσει στη λήθη.


Ogni voce “setacciata” è una voce che[…] è caduta nell’oblio. Il poeta cerca di recuperare, di distinguere, di ripristinare il potere di parole e voci che potrebbero non avere un posto nel vocabolario dominante della società moderna, ma costituiscono il capitale simbolico di un mondo intero. “Setacciare” le voci è come fare una revisione, un riesame di tutto ciò che ci costituisce e ci definisce. È il bisogno di cercare nei piccoli, forse incomprensibili frammenti di memoria e storia qualcosa di valore: “le perle svanite [che] sbocciavano come rose, sulla bocca di tanti”. Il “setacciare” le voci evidenzia la tensione tra la perdita (di lingua, identità

culturale, coscienza del passato) e lo sforzo di restaurare o ricostituire ciò che non si sente più, o che è caduto nell’oblio.