Κάποιος θα αναρωτηθεί γιατί να διαβάσουμε ένα βιβλίο για τα σημαντικότερα soundtracks των 70ς. Για τις ταινίες, κατά γενική ομολογία, είναι η σημαντικότερη δεκαετία αλλά και για τα soundtracks είναι η δεκαετία που κορυφώνεται η κόντρα των δυο τιτάνων της κινηματογραφικής μουσικής. Του John Williams και του Jerry Goldsmith. Μπαίνοντας στην δεκαετία του ‘70 το έργο των Williams και Goldsmith άρχιζε να μας ηλεκτρίζει (Images, 1972 / Chinatown, 1974). Από το 1974 μέχρι το 1979 οι δυο συνθέτες πρόσφεραν 10 αριστουργήματα που συγκαταλέγονται στα 50 καλύτερα soundtracks όλων των εποχών. Πέρα όμως από τη σύγκρουση των δύο γιγάντων παρεμβάλλονται κλασικά soundtracks που με την μελωδική τους γραμμή απογείωσαν τις πωλήσεις των βινυλίων και έμειναν χαραγμένα στην μνήμη των σινεφίλ μέχρι και σήμερα. Ο Νίνο Ρότα με τον «Νονό», ο Μπιλ Κοντι με τον «Ρόκυ», ο Φράνσις Λάι με το «Love story», ο Έννιο Μορικόνε με το «Αλοσανφάν» και ο Τζων Κάρπεντερ με το «Halloween», είναι μόνο κάποιοι από τους συνθέτες της δεκαετίας του ‘70 που συνέθεσαν θέματα κλασικά και αξεπέραστα για ταινίες χαραγμένες στη μνήμη μας· πραγματικά μνημεία στην ιστορία της δισκογραφίας. Στο βιβλίο «Το Ηχόχρωμα του Κινηματογράφου – Τα σημαντικότερα soundtracks της δεκαετίας του ‘70», όπως γράφει ο μουσικός Χρίστος Παπαγεωργίου στον Πρόλογό του, ο Γιώργος Κατσούλας απογυμνώνει στα «εξ ων συνετέθη» έναν εντυπωσιακό αριθμό από μουσικά θέματα ταινιών εκείνης της δεκαετίας, φανερώνοντας μια αποκαλυπτική περίπτωση τολμηρού κυνικού θυμοσόφου. Μέσα από το –προφανώς θελκτικό– κινηματογραφικό θέμα, το οποίο αγαπά και εκτιμά με γνώση και πάθος, ο Γιώργος Κατσούλας δράττεται της ευκαιρίας για να φιλοσοφήσει για τη ζωή εν γένει και για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και κρίνουμε. Μάλιστα κάνει μια συνολική απογραφή των σημαντικότερων κινηματογραφικών μουσικών δημιουργιών ανά έτος και εξηγεί τους λόγους των σχεδόν πάντα διαφορετικών προσωπικών του προτιμήσεων δίνοντας μία

Βιογραφικά σημειώματα συντελεστών εντελώς νέα δυναμική διάσταση σ’ αυτή την επίπονη αλλά και ψυχαγωγική εργασία. Έτσι ξυπνάει και εμάς –τον αναγνώστη– ώστε να συμμετέχουμε ως συν-κριτικοί, διαμορφώνοντας εκ των πραγμάτων μια άποψη ενάντια στον αεί ελλοχεύοντα πνευματικό λήθαργο. Με το έργο του αυτό επιχειρεί ένα σημαντικό νέο άνοιγμα για την ελληνική κινηματογραφική γραμματεία εστιάζοντας σε δύο συμβολικά και νοηματικά αλληλοσυμπληρούμενες λέξεις: Διαφορετικό & Κλασσικό - (Κλασσικό-διαφορετικό με δύο «σ» όπως παλιά…)