Το «Απομεινάρι της Ανάσας» είναι ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, την ενοχή και τη λύτρωση, εκεί όπου η μνήμη δεν παύει να ανασαίνει.
Κρήτη, 1972. Μια οικογενειακή ρήξη, ένας απαγορευμένος έρωτας και μια φυγή που διέλυσε δεσμούς αίματος και τιμής αφήνουν πίσω τους σιωπές που επιμένουν στον χρόνο. Στην Ασκέπαστη αρχίζουν όλα – και εκεί μοιάζουν πάντα να επιστρέφουν.
Χρόνια αργότερα, στην Αθήνα, η Αρετή Παπαδάκη, πλέον λογοθεραπεύτρια, γνωρίζει τη Νάταλι, μια γυναίκα που χάνει σταδιακά τη φωνή της. Ανάμεσά τους γεννιέται μια εύθραυστη σχέση εμπιστοσύνης, μέσα από την οποία ανείπωτες αλήθειες, θαμμένες ενοχές και ξεχασμένες μνήμες αρχίζουν να βρίσκουν διέξοδο. Καθώς οι δύο γυναίκες πλησιάζουν η μία την άλλη, το παρελθόν επιστρέφει αθόρυβα, ζητώντας να ακουστεί.
Καθώς η ζωή της Νάταλι πλησιάζει στο τέλος της, ένα ύστατο «αντάμωμα» φέρνει στο φως όσα έμειναν για χρόνια κρυμμένα. Μαζί του επιστρέφουν συγκρούσεις, απώλειες και η ανάγκη για συγχώρεση, σε μια τελευταία προσπάθεια συμφιλίωσης με όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ένα μυθιστόρημα όπου οι σιωπές μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις, και η αλήθεια αναζητά, μέχρι την τελευταία στιγμή, μια ανάσα για να σωθεί.