Η αποτίμηση των ευρωμεσογειακών σχέσεων κατά την περίοδο 1995-2025 και ο τρόπος με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνει τη συνεργασία της με τις χώρες της Νότιας και Ανατολικής Μεσογείου αποτελούν τον κεντρικό άξονα του βιβλίου. Στο επίκεντρο βρίσκεται η συμβολή βασικών θεσμικών πλαισίων –όπως η Διαδικασία της Βαρκελώνης, η Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας, η Ένωση για τη Μεσόγειο και το «Νέο Σύμφωνο για τη Μεσόγειο»– αναδεικνύοντας, σε βάθος τριάντα ετών, τόσο τις προσπάθειες όσο και τις δυσκολίες συγκρότησης ενός συνεκτικού πλαισίου συνεργασίας.
Παράλληλα, διερευνάται ο ρόλος των κρατών-μελών στη διαμόρφωση των ευρωμεσογειακών σχέσεων, καθώς οι ενωσιακές επιλογές, είτε αλληλοεπιδρούν είτε δοκιμάζουν τα όρια των εθνικών συμφερόντων, διαμορφώνοντας σύνθετες σχέσεις μεταξύ Βρυξελλών και εθνικών κυβερνήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, η Γαλλία εξετάζεται ως μελέτη περίπτωσης, ενώ παράλληλα επιχειρείται μια συγκριτική ανάλυση με την Ισπανία, με στόχο την ανάδειξη των ομοιοτήτων και διαφορών στον τρόπο με τον οποίο δύο κατεξοχήν μεσογειακά κράτη-μέλη, με διαφορετικά μοντέλα διακυβέρνησης, συμβάλλουν στη διαμόρφωση και στον εξευρωπαϊσμό της ευρωμεσογειακής πολιτικής.
Τέλος, αναλύεται ο αντίκτυπος των γεωπολιτικών κρίσεων στην περιοχή της MENA και ευρύτερα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο –από τις συγκρούσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή έως την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση– σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στην αφρικανική περιφερειακή ολοκλήρωση αναδιαμορφώνουν το περιβάλλον στη Μεσόγειο και λειτουργούν ως δοκιμασία για την ενότητα, τη συνοχή και τη διεκδικούμενη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ, αναδεικνύοντας τόσο τις δυνατότητες προσαρμογής όσο και τα ενδογενή όρια του ευρωπαϊκού εγχειρήματος στη “Mare Nostrum”.