[…] Αυτό είναι για εμένα το αληθινό νόημα των «Χρυσών Επών»: η γνωριμία με έναν άλλον τρόπο ζωής, πιο γήινο από εκείνον που συνήθως θεωρούμε γήινο· έναν βίο που υπερβαίνει τις κοινωνικές υποχρεώσεις, τους τεχνητούς κανόνες, τα «πρέπει» και τα «μη» και που έχει προεκτάσεις ως τα ουράνια και ανώτερα επίπεδα της υπάρξεως.
Ας μην προσεγγίσει, λοιπόν, κανείς αυτά τα «Έπη» σαν φιλολογικό μνημείο, αλλά σαν κάλεσμα προς το καθήκον: να ζήσουμε εν αρμονία με τον Λόγο και τη Φύση.

[…] Σε κάθε περίπτωση, η ανταμοιβή αυτή είναι η ανώτερη που έχει δοθεί ποτέ σε θνητό άνθρωπο για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στον Δημιουργό εκτελώντας απλώς το ανθρώπινο καθήκον του.
Η ζωή είναι τέχνη· και με τέχνη πρέπει να τη ζήσουμε.
Με την ιερότερη των τεχνών, την ανώτερη όλων, τη φιλοσοφία, όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να γίνεται αυτό που είναι: ψυχή εν Λόγῳ.