Θα επιχειρήσω να αναπτύξω έναν προβληματισμό σχετικά με το επίθετο «κοινωνική» που έχει προστεθεί στο ουσιαστικό «ληστεία» και, κατά συνέπεια, εάν και κατά πόσο «κοινωνικοί» ήσαν οι ληστές μετά τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους και κυρίως στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι την εξάλειψη του φαινομένου στα τέλη της δεκαετίας του 1920 με αρχές του 1930.

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά, ας δούμε τη γενεαλογία αυτής της ιδέας περί «κοινωνικών ληστών».

Μια από τις ιστορίες είχε να κάνει και με την ομηρία του γιατρού Νίκου Ράπτη, γόνου πλούσιας οικογένειας της Λάρισας, για λύτρα. Πριν λίγα χρόνια ο γιος του Χαράλαμπος, γιατρός κι αυτός, μου έστειλε το χειρόγραφο του πατέρα του με τις αναμνήσεις από αυτή την ομηρία, χειρόγραφο που, μαζί με το άλλο χρονικό ομηρίας Κονιτσιώτη πλούσιου, του Ν. Μπεκιάρη, από ληστές στον Γράμμο, δημοσιεύονται στην παρούσα έκδοση.