Η πρώτη περίοδος λειτουργίας της Σχολής της Χίου (1792-1821) αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο για τη μελέτη των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στον ελλαδικό χώρο κατά τον ύστερο Νεοελληνικό Διαφωτισμό. Ως ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της εποχής, η Σχολή της Χίου λειτούργησε ως καθρέφτης και πεδίο εφαρμογής των αντικρουόμενων τάσεων στον χώρο της παιδείας, όπως διαμορφώθηκαν μετά τη διάχυση των διαφωτιστικών ιδεών στον ελληνικό χώρο, εν όψει του επαναστατικού αναβρασμού, υπό τη διεύθυνση του Αθανάσιου Πάριου και του διαδόχου του, Νεόφυτου Βάμβα και κατέστη ένα υποδειγματικό εκπαιδευτικό κέντρο όχι μόνο του ελληνισμού αλλά και των Βαλκανίων. Επιπλέον, η συμβολή του Κοραή, πρωτεργάτη του νεοελληνικού διαφωτιστικού κινήματος, στην ανάπτυξη της Σχολής αλλά και η σημαντική πνευματική δραστηριότητα Χιωτών λογίων κατά τον 18ο αιώνα ενίσχυσαν την αρχική επιθυμία του συγγραφέα για την επιλογή του συγκεκριμένου θέματος.