Η Ήβη και η Γιούλη, μαθήτριες της τρίτης λυκείου, είναι κολλητές από πάντα. Μοιράζονται αυτή την τρυφερή φιλία της πρώτης νιότης που είναι σαν έρωτας, που σε κατακλύζει και σε ορίζει και που μέσα της καμιά φορά κινδυνεύεις να χαθείς – τόσο μαθαίνεις να βλέπεις στον άλλον το καθρέφτισμά σου. Τι συμβαίνει όμως όταν κάτι θα χωρίσει βίαια αυτή την ελαφρώς φλου μορφή, αυτά τα επάλληλα είδωλα;

Η Ήβη είναι ένα σύγχρονο παραμύθι μεταμόρφωσης, τυπικό δείγμα του είδους, κι ας αλλάζει το δάσος μ’ ένα σχολείο στα αθηναϊκά προάστια, τις μάχες με τις πανελλαδικές. Είναι ένα βιβλίο που σκύβει με στοργή πάνω στον έφηβο εαυτό μας, στα θέλω, τις αγάπες, τα όνειρά του – τα κουβάρια που πρέπει να ξεμπλέξει για να υφάνει τον ιστό της κατοπινής ζωής του.

Νιώθω σαν να τεντώνομαι να φτάσω την άλλη της όχθη όπου πάνω της στεκόμαστε οι δυο μας, η Γιούλη κι εγώ, και με κοιτάζουμε αδιάφορες, πιασμένες από το χέρι ή καθισμένες δίπλα δίπλα στο τοπικό λεωφορείο, τα σιαμαία κεφάλια μας χωμένα μέσα στην ίδια μουσική ή βολτάροντας ατελείωτα με ένα χωνάκι σοκολάτα φράουλα στο χέρι, μόνες στην πόλη τον Αύγουστο. Κλαίω, αλλά δεν κλαίω για κείνη την όχθη που ξεμακραίνει παίρνοντας μαζί της ό,τι είχα πιο δικό μου. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Κλαίω γιατί ο Γιώργος δε διάλεξε εμένα.