Το «Πώς να σε συγχωρήσω» είναι ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που καταπιάνεται με ένα από τα πιο δύσκολα συναισθήματα: τη συγχώρεση. Χωρίς υπερβολές και εύκολες απαντήσεις, η Ελένη Ισπολού δημιουργεί μια ιστορία με ήρωες της διπλανής πόρτας, ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι φίλοι, συγγενείς ή ακόμη κι εμείς οι ίδιοι.

Η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς εκεί. Είναι εύκολο να ταυτιστείς με τους χαρακτήρες, να καταλάβεις τα λάθη, τις αδυναμίες και τα διλήμματά τους, αναρωτώμενος πόσο εύκολο είναι τελικά να συγχωρήσεις όταν πληγωθείς.

Όπως και στο προηγούμενο βιβλίο της, η συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει με αμεσότητα και ευαισθησία τις ανθρώπινες σχέσεις, κάνοντας την ιστορία να μοιάζει αληθινή από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Ένα βιβλίο που δεν προσφέρει μόνο μια όμορφη αναγνωστική εμπειρία, αλλά αφήνει και σκέψεις που σε ακολουθούν αφού το κλείσεις.

Το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως έχει μια άκρως διαφορετική γραφή από το πρώτο της, πολύ πιο εξελιγμένη, κάτι που εκτίμησα από τις πρώτες σελίδες του.

Σε αυτό το βιβλίο η κα Ισπόγλου γράφει κυρίως για τη συγχώρεση αλλά μέσα από αυτήν μας μιλάει για τις τοξικές σχέσεις, για την αγάπη του άλλου που μπορεί να διαφέρει από το πώς εμείς αγαπάμε, για τα όνειρα που αξίζει πάντα τα κυνηγάμε επίμονα, για τις σχέσεις, ακόμα και για τα όρια.

Τα βιβλία έχουν διαφορετικό αντίκτυπο σε κάθε αναγνώστη. Ανάλογα με τα βιώματά μας έτσι τα ερμηνεύουμε. Άλλα μας αγγίζουν μπορεί και άλλα όχι. Σε άλλα βρίσκουμε κάποιο νόημα, ενώ σε άλλα όχι.

Σε αυτό το βιβλίο προσωπικά θαύμασα τη Θάλεια, την κεντρική ηρωίδα, που μέσα από κάποιες δυσκολίες που είχε μεγαλώνοντας, μπόρεσε να βρει τη δύναμη και να γίνει μία γυναίκα που πατάει τα πόδια της γερά στη γη και μια επαγγελματίας με πυγμή και θέληση.

Αγάπησα πολύ τη Δανάη που παρά μία απώλεια που βίωσε νωρίς και το νεαρό της ηλικίας, είναι μια σοφή φίλη που στέκεται δίπλα στη Θάλεια επάξια και η βοήθειά της είναι καταλυτική.

Η Θάλεια μεγαλώνει με τη μαμά της από τότε που ο πατέρας της τις εγκατέλειψε. Η σχέση τους είναι υπέροχη καθώς η μαμά είναι πάντα δίπλα στην κόρη, προλαβαίνει τις ανάγκες της, τη φροντίζει και έχει δώσει τη ζωή της όλη για εκείνη. Η Θάλεια είναι επίσης εκεί για τη μαμά, τη νοιάζεται, της αφιερώνει χρόνο σε σημείο που, προσωπικά εμένα, με ξένισε. Και για να μην παρεξηγηθώ, αυτό που με ξένισε ήταν η ένταση του νοιαξίματος, οι επιπτώσεις που επέφεραν στην καθημερινότητά της, το πόσο την επηρέαζε όλο αυτό χωρίς όμως να προβληματίζει την ίδια. Σκεφτόμουν ανά μερικές σελίδες, γιατί είναι τόσο δεμένες; Τι θέλει να μας μεταφέρει η συγγραφέας; Κι αυτό που μας μεταφέρει, εν τέλει, είναι ένα εξαιρετικό μήνυμα.

Με την ιστορία αυτή η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στο Βερολίνο και στην Αρχαία Κόρινθο. Οι εικόνες που δημιουργεί είναι υπέροχες και ολοζώντανες. Νοερώς το ταξίδι μας σε αυτά τα μέρη γίνεται τρισδιάστατο.

Μέσα από την ιστορία της Θάλειας μαθαίνουμε κι εμείς πόσο εκπληκτικά αναγκαίο είναι για την ευζωία μας το να επιμένουμε στα όνειρα όταν ειδικά τα πιστεύουμε. Μαθαίνουμε επίσης, μέσα από τις σχέσεις της πρωταγωνίστριας, πόσο σημαντικό είναι να βάζουμε όρια και να μη δινόμαστε σε βαθμό να χαριζόμαστε. Να πιστεύουμε στον εαυτό μας, να τολμάμε, να μπορούμε να βάζουμε τέλος όταν είναι σωστό για να προχωρήσουμε παρακάτω.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Θάλειας κάνει ακόμα πιο δυνατή την ιστορία της. Τη γνωρίζουμε πολύ καλύτερα. Τα συναισθήματά της, τις αδυναμίες και τις δυνάμεις της, τις σκέψεις της. Είναι ένα πολύ μεστό ψυχογράφημα της γυναικείας υπόστασης, όλα αυτά που κατά καιρούς καλούμαστε να σκεφτούμε.

Όλη η ιστορία είναι γήινη, ρεαλιστική και το τέλος κλείνει υπέροχα όλα τα ανοιχτά κεφάλαια της κεντρικής ηρωίδας, αποφεύγοντας κλισέ και αναμενόμενες εξελίξεις.