Οι «Ύμνοι στη νύχτα» του Νοβάλις αποτελούν κορυφαία έκφραση του γερμανικού Ρομαντισμού· η νύχτα μεταμορφώνεται από σύμβολο φόβου σε πηγή αποκάλυψης, αγάπης και πνευματικής λύτρωσης. Ο ποιητής αντιπαραθέτει δύο κόσμους: τον αρχαίο, φωτεινό (ειδωλολατρικό) κόσμο της φύσης και της αισθησιακής αρμονίας, και τον νέο κόσμο που γεννιέται μέσα από τον θάνατο, τον πόνο και τη χριστιανική αποκάλυψη. Η «Nύχτα» σηματοδοτεί το αιώνιο, καθίσταται χώρος εσωτερικής μεταμόρφωσης όπου ο άνθρωπος υπερβαίνει τα δεσμά της ύλης. Ο Νοβάλις με τον φιλοσοφικό του στοχασμό και την ποιητική του τόλμη ανατέμνει την υπερβατική μετάβαση του ανθρώπου από την ιστορική παρακμή στη «σωτηρία» της νοσταλγίας.