(...) Με καταβολές από τον ρομαντισμό, τη φανταστική λογοτεχνία, τον εξπρεσιονισμό και τον υπερρεαλισμό, όπως παρουσιάζει αναλυτικά η Νίκη Μισαηλίδη στο κείμενό της, τα μικροκείμενα του Γονατά επιχειρούν την εισβολή του «ανοίκειου», του «θαυμαστού», στον οικείο χώρο της καθημερινής ζωής, στοιχείο που του προσέδωσε τον χαρακτηρισμό «συγγραφέας του παράδοξου». Κυρίαρχο χαρακτηριστικό του έργου του αποτελεί η αξιοποίηση μίας από τις βασικές τεχνικές του υπερρεαλισμού, της κειμενικής πραγμάτωσης του αντικειμενικού τυχαίου, δηλαδή της περιγραφής ενός απροσδόκητου συμπτωματικού γεγονότος στο όριο του πραγματικού με το φανταστικό, στο πλαίσιο μιας ευθύγραμμης ρεαλιστικής αφήγησης, που συνδέεται με την ανάδυση του ασυνείδητου, και στοχεύει στην έκπληξη του αναγνώστη (...)