Σε αυτά τα διηγήματα, η φωνή δίνεται σε εκείνους που έμαθαν ή αναγκάστηκαν να σωπαίνουν. Αναμνήσεις που διασταυρώνονται μέσα μας, που τις φοβόμαστε, τις νοσταλγούμε ή τις απωθούμε, γίνονται ο καθρέφτης ενός εαυτού πραγματικού ή επιθυμητού, σε έναν κόσμο που κατασκευάζει ψεύτικους εχθρούς και αφήνει ζωές να διασταυρώνονται σιωπηλά: ένας άνεργος μετρά τις μέρες σαν χαμένες ευκαιρίες, μια γυναίκα βιώνει τη βία πίσω από κλειστές πόρτες, ένας φυλακισμένος παλεύει με τις παραισθήσεις του, ένα παιδί στα φανάρια μένει αόρατο, ένα άλλο μετρά αντίστροφα τον χρόνο επιμένοντας να ονειρεύεται. Ανάμεσα σε καμένα τοπία, ναυάγια και χαμένες πατρίδες, από τη μοναξιά της μεγαλούπολης έως τα σκοτεινά νερά της προσφυγιάς και τις ανεκπλήρωτες ζωές που πνίγονται στον φόβο και τη συνήθεια, οι άνθρωποι κρατιούνται από κάτι αόρατο: μια ανάμνηση, μια αγάπη, μια ελπίδα που αρνείται να σβήσει. Ιστορίες σκληρές, τρυφερές, πολιτικές και βαθιά ανθρώπινες.

[...] Έκλεισε τα μάτια του και ήρθε ξανά το πρόσωπό της. Αυτή τη φορά ήταν ξεκούραστο, χαρούμενο, σαν να ήθελε να του ανακοινώσει κάτι σημαντικό. «Σήκω, έλα κοντά μου», του είπε. Κίνησε να σηκωθεί, αλλά δεν μπορούσε να σβήσει τον κύκλο. «Βοήθησέ με να έρθω κοντά σου, δώσε μου τα χέρια σου», της είπε, σαν ζητιάνος που ζητά ελεημοσύνη. Είχε πια νυχτώσει για τα καλά και στεκόταν ακόμα όρθιος, κλεισμένος στον χαραγμένο κύκλο.[...]