«Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στις 28/2/24 κήδεψα εμένα. Είχα πρώτη θέση στην κηδεία μου. Έσκαψα τον λάκκο μου και πήδηξα μέσα, χωρίς να προλάβω καν να σκεφτώ. Και όσο έκλαιγα, και τα συνθήματα γίνονταν τα μοιρολόγια μου, μια καινούρια ψυχή έσπαγε την κάσα κι έψαχνε απεγνωσμένα οξυγόνο να αναπνεύσει.»

Ένα προσωπικό ταξίδι που ξεκινά από την ελληνική επαρχία, ακολουθεί τον δρόμο της ξενιτιάς, της ελληνικής οικονομικής κρίσης και της αβεβαιότητας της πανδημίας. Πώς αυτή η διαδρομή καταλήγει στα Τέμπη; Τι αφήνει πάνω στο σώμα και στο μυαλό μια σύγκρουση;

«Μη διαβάσεις αυτό το βιβλίο αυτό σαν βιογραφία, δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Θέλω να συνδεθείς με όσα γράφονται, για να καταλάβεις ότι τα βιώματα είναι κοινά, και πολλές φορές από τύχη ή ατυχία χωρίζουν οι δρόμοι των ανθρώπων. Μια σειρά από τυχαία γεγονότα, πριν από τη γέννηση μας ακόμα ακόμα, μας έκαναν ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαστε, από αυτό που θα γίνουμε, από αυτά που ζήσαμε, θα ζήσουμε και δε θα ζήσουμε. Ένας κόσμος που δεν σκύβει πάνω από αυτή την τυχαιότητα και δεν τη μαλακώνει, στο τέλος, δεν θα χωράει κανέναν.»