Για τους πόνους, τους μύθους, τους σεισμούς. Για τα κορίτσια των συνόρων και τους λησμονημένους έγραψαν πάντα οι ποιητές. Για συντρίμια, τραύματα πολεμικά, πράγματα που γίνονται τραγούδια.
Και οι προτομές τους στις αυλές των μεγάρων, πίσω από φυλλώματα, οι προτομές τους πλάι στις κρήνες, στην άκρη των πηγών. Πράγματα μυστικά πάντα οι προτομές των ποιητών.
Για αυτούς κανείς δεν ρωτά, τα πρόσωπά τους από υλικά αθεράπευτα.
Τα πρόσωπά τους πάντα όσα τραγούδησαν και τίποτε.