Δεν ξέρω αν μπορεί να περιγραφεί ως συγχώρεση. Όμως πλέον η πιο δυνατή ανάμνηση που έχω από εκείνον είναι πως την πρώτη φορά που άκουσα τη φωνή του μου τραγουδούσε: «Θα ’χεις τότε τα μαλλιά καλοχτενισμένα… Θα ’ρθει αλίμονο καιρός άκου με και μένα…»
«Δυστυχώς, όμως, η γεμάτη από ελλείψεις ζωή μας, συχνά δεν μας αφήνει το κουράγιο να γράψουμε ούτε δυο λέξεις. Πάντα θα σε θυμάμαι».
Όμως, υπάρχουν και στιγμές που ο πόνος σε καθηλώνει ξανά. Χάνεις μέσα του την αίσθηση του χρόνου. Σε λίγο θα έχουν περάσει τρία χρόνια, ή ίσως μόνο μια στιγμή.
Θα ’χεις κάνει πολλά από τότε, μα και τίποτα. Θα ’χεις χάσει, αλλά και θα έχεις κερδίσει. Θα ’χεις ξεχάσει, μα θα θυμάσαι ακόμα. Θα έχεις αλλάξει, κι όμως θα είσαι η ίδια. Θα είσαι ελεύθερη, μα θα ακούς πού και πού το κροτάλισμα της αλυσίδας.
Και ο πόνος, σαν σίδερο, θα περνά πάνω απ’ το ασπρόρουχο της καρδιάς σου, με όλη του την παραδοξότητα, για να το τσαλακώσει για λίγο. Και ύστερα ο χρόνος απλά θα συνεχίζει, σταματώντας, όμως, όσες φορές ακόμα χρειαστεί.