Η αυτοβιογραφία των λύκων

Μόνοι βαθιά μέσα στο δάσος
Κι ακόμη πιο βαθιά, στον οισοφάγο,
Πίσω από τα πανίσχυρα δόντια μας.

Μακριά από τον κουτοπόνηρο ποιμένα
Και πιο μακριά απ’ τον εμμανή φυσιοδίφη
Και τον αστό του National Geographic.

Μόνοι σκαλίζοντας το χιόνι
Ένα άλλο έντρομο μουσούδι ξετρυπώνοντας,
Ένα αδιάφορο νυχτόβιο θύμα.

Το προσπερνάμε. Η φτωχή του συνείδηση,
Η αβυθομέτρητη ανακούφισή του,
Συλλαμβάνει την ιδέα του θείου.

Κι έτσι, για όσα δεν ποθήσαμε θεοί,
Για όσα δεν καταδιώξαμε ήρωες,
Ουρλιάζουμε όλη νύχτα απ’ την πείνα.

Το ξέρουμε πως η τουφεκιά περιμένει,
Αν βρει την εκπλήρωσή της η φύση μας.
Άλλοι χορταίνουν πρώτα, άλλοι όχι.

Κι αυτοί κι εκείνοι, βαθιά μες στο δάσος,
Πίσω απ’ τα πανίσχυρα δόντια μας,
Καταβροχθίζουμε χωρίς οργή ο ένας τον άλλον.

Μόνοι.

Σκαλίζοντας το χιόνι.