ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

Ακόμα κι αν προσποιούμαι πως με πλάτη ακουμπισμένη
στον κορμό αυτού του πεύκου ακούω τον φρικαλέο
τριποδισμό φοράδας σε μαύρη άμαξα ζωσμένη
να σβήνει σε βικτωριανό στενό, κατακριτέο

για τον τρόπο που δαντέλες και φτερά ανασαίνουν
στο πέρασμα οπλών ακονισμένων σαν το βλέμμα
αρουραίων καθώς στις υδρορροές ανεβαίνουν
κι απ’ το παράθυρο γλιστρούν προς της κούνιας
το νεύμα,

γνωρίζω πως το μόνο που υπάρχει είναι η γκρίνια
του παπιού που θα σηκώσει γκριζοκίτρινη σκόνη,
πως ακόμα κι οι κούκλες στην απέναντι βιτρίνα
θα μου πούνε μόνο πως η δουλειά τους είναι αγχόνη.