«Οι γονείς µου βγήκαν πρώτη φορά ραντεβού στις 3 Αυγούστου του 1957. Πήγαν στο Τσίρκο της Μόσχας, που επισκεπτόταν περιοδεύον την Αθήνα. Ποδήλατα µε µια ρόδα, µε δυο και τρεις κοπέλες να σαλτάρουν στην πλάτη του αναβάτη. Ταχυδακτυλουργοί, φλογοφάγοι, θηρία και θηριοδαµαστές. Θηρία; Πολικές αρκούδες δηλαδή; Αιλουροειδή; Ελέφαντες; Κόµπρες που έβγαιναν από τα καλάθια τους λικνιζόµενες; Κλόουν είχε; Συγκροτήµατα παραδοσιακών χορών από την απέραντη σοβιετική επικράτεια;
Εκεί φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Πολύ ψηλός κι ογκώδης ο Αλέξανδρος, έσκυψε πάνω από τη Νίκη ελπίζοντας εκείνη να µην τραβηχτεί ούτε να του γυρίσει καν το µάγουλο. Όταν του έδωσε τα χείλη της, θα τον πληµµύρισε θριαµβική χαρά.
Γεννήθηκα εννέα ακριβώς χρόνια αργότερα, στις 3 Αυγούστου του 1966.
Κι εγώ –όπως και όλοι µας µάλλον– ένα τσίρκο είµαι. Που στήνει διαρκώς φαντασµαγορίες, σκαρφίζεται νούµερα, δαµάζει όσο µπορεί τα άγρια ζώα µέσα του… Και απολαµβάνει το υπερθέαµα έστω και δίχως θεατές. Ακόµα κι όταν τα λιοντάρια και οι σαλτιµπάγκοι του µένουν νηστικοί…»

Μια µεγάλη βουτιά κάνει ο Χρήστος Χωµενίδης στα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του, από το 1966 µέχρι το 1979. Σε µια Ελλάδα που καταιγίζεται από γεγονότα, υποφέρει και απολαµβάνει, πότε κραυγάζει, πότε σιωπά εκκωφαντικά. Μια ολόκληρη εποχή, που –και αν µοιάζει µακρινή– επιµένει να συνοµιλεί µε το σήµερα. Εικόνες και ήχοι, γεύσεις και αρώµατα, πρόσωπα ηρωικά και ευτράπελα κεντούν τις ιστορίες τους στον καµβά της Ιστορίας.
Το Δεκατρία µπορεί να διαβαστεί ως η συνέχεια της Νίκης. Στέκει συνάµα απολύτως αυτόνοµα. Και µας δείχνει πώς µπορούµε να πλάθουµε µύθους ακόµα κι όταν µένουµε απόλυτα πιστοί στην πραγµατικότητα.