[…] Ο Έρωτάς του για την Ανδρομάχη άρχισε πριν από χιλιάδες χρόνια, όταν βαθιά μέσα στη μήτρα, για πρώτη φορά, ανάμεσα στους ανεξιχνίαστους χτύπους της μητέρας άκουσε τις φωνές που τον καλούσαν «Ιππόλυτε, Ιππόλυτε» και ένιωσε, ολότελα απροσδιόριστα στην αρχή, πιο καθαρά ύστερα, το άγγιγμα από τον πιο μακρινό άνεμο, τη βεβαιότητα πως ο μεγάλος άνεμος, κάπου μακριά, πέρα από τη Μονεμβασιά, πέρα απ΄ τον Όλυμπο των πουλιών, πέρα απ΄την έρημο υπάρχει…] Έτσι διασώζεται το άλλο, το σύντομο βιογραφικό του μέσα κόσμου. Ολόκληρη η καταγωγή του Στέλιου Λύτρα συστήνεται στον Τοξότη του, στο κεφάλαιο που τιτλοφορείται Ανδρομάχη. Σε λίγη ώρα πέφτουν όλα τα τείχη, αλλάζουν τα χρόνια. Ο βισκοντικός καλλιτέχνης, γυμνός πια απ΄ τη μοναξιά του, λευκός και ιδεώδης ψιθυρίζει μες στον άνεμο το όνομά του. Από την Άμφισσα ως την Αθήνα σηκώθηκαν άνεμοι, πάντα να κουβαλούν τους στίχους όσων έγιναν πια για πάντα αιθέρες και ιδέες. Και σώθηκαν.
[Ύστερα ήρθαν οι μέρες του Νότου, τα δίσεχτα χρόνια, στην Αντιόχεια έπεσε λιμός, λοιμός, και οι προλετάριοι πέθαιναν στους ναούς, ικέτες, εξόριστοι, βασιλείς, αυτοκρατορικές πόρνες και κήρυκες πέθαιναν] Ο Στέλιος Λύτρας, στο βάθος του κιτρινισμένου καφενείου του άλλου κόσμου, στις ίδιες θέσεις που ατένισε τον κόσμο ο Αλέξης Τραϊανός εξομολογείται τις κοιτίδες του. Αντιόχεια, Βενετία, Αθήνα, Μαρία. Πόλεις σταθμοί για τον Έλληνα δραματουργό και ποιητή. Ονόματα που δοκιμάστηκαν και άντεξαν. Μια Αντιόχεια σαν την Αλεξάνδρεια του Μπαρρές, με τον κοσμοπολίτικο ηδονισμό της και τη μελαγχολία της κόρης που οδηγείται προς το θάνατο. Μια μορφή βαγκνερική, βγαλμένη θαρρείς απ΄την πόλη φάντασμα του Λουκίνο Βισκόντι. Πρόκειται για μια επ΄ εκείνες τις μορφές που χαρακτηρίζουν διακριτικά τις εποχές. Μορφές που λησμονιούνται για να επιστρέψουν κάποτε ορμητικότερες από ποτέ, με την ατόφια τους ειλικρίνεια, με σώμα και πνεύμα σε πλήρη αρμονία, αφήνοντας σινιάλα για τους μελλοντικούς καιρούς.
Ημερολόγιο του Τοξότη, Δάφνη, Οι θλιμμένες σιωπές του ποταμού Οκαβάνγκο, Ελπήνωρας, Η Ιουλιέτα των Μάκιντος, μερικοί από τους τίτλους της εργογραφίας του Λύτρα, κατά κόσμο Στέλιου Πούλου που έζησε και πέθανε δοσμένος στη φιλοδοξία του πνεύματος. Σε αυτήν την κατάσταση που απαιτεί ταυτόχρονη εγρήγορση της αισθητικής μα και σύνθεση. Ένα σύμπαν ολόκληρο, εξοικειωμένο σε απόλυτο βαθμό με το ποιητικό φαινόμενο.