Ο συγγραφέας, πρώην ηθοποιός ερευνητικών θεατρικών σχημάτων και μετέπειτα αφανής γραμμής στο παρασκήνιο, καταγράφει «σημειώματα καταγραφής» που γεννήθηκαν μέσα από τη ματαίωση, την αργή διάλυση της σκηνικής έκθεσης και την οριστική απόσυρση από την υποκριτική πράξη. Η προσωπική εμπειρία του, χωρίς προθέσεις σκανδαλοθηρίας ή απολογισμών, λειτουργεί ως εργαλείο διάγνωσης και όχι ως άλλοθι εξομολόγησης. Το θέατρο προσεγγίζεται μέσα από σχέσεις εξουσίας, ναρκισσισμών, ιδεολογικών προσχημάτων και θεσμικής αδράνειας, όπου η μετριότητα συχνά επιβραβεύεται και η αφοσίωση εξαντλείται δίχως αντίκρισμα.