Στο καινούριο του έργο, ο Δημήτρης Τσεκούρας ανοίγει διάλογο με τον Γυάλινο Κόσμο του Τενεσί Ουίλιαμς, τον Γλάρο του Τσέχωφ και τον Πιραντέλο. Μια «παρανοϊκή» οικογένεια. Μια κόρη που είναι –ή νομίζει ότι είναι– τυφλή, ένας γιος που το όνειρό του είναι να καταφέρει να γράψει έναν επικήδειο που να μπορεί να εκφωνείται για όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, μια μαμά που θα ήθελε μάλλον να είναι ηθοποιός. Κι ένας ξένος που εισβάλλει στο σπίτι και, όπως στο Θεώρημα του Παζολίνι, γίνεται το αντικείμενο πόθου όλων. Ο πατέρας εξαφανισμένος, αλλά ποιος ξέρει; Καμιά φορά γίνονται και μαγικά... Κι όλα αυτά γύρω από μια πολυθρόνα, ένα έπιπλο «για όλες τις χρήσεις» και πολλά παράξενα μικροαντικείμενα. Το Θηριοτροφείο, μια πικρή και ίσως «βλάσφημη», όσο το έργο προχωράει, κουίρ μαύρη κωμωδία.

Ο Γυάλινος Κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς είναι ένα έργο για την λανθασμένη αναμονή. Καταλαβαίνεις ότι η αναμονή ήταν λανθασμένη όταν αυτό που έρχεται δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που περίμενες. Ο Γυάλινος Κόσμος είναι ένα πολύ πικρό έργο, σχεδόν μελό, αλλά και ένα έργο γραμμένο με τους τρόπους της ποίησης. Σε ορισμένα σημεία του είναι ξεκαρδιστικά αστείο επίσης. Θα σταματήσει να ανεβαίνει όταν οι άνθρωποι θα πάψουμε να αναμένουμε. Που σημαίνει μάλλον ποτέ. Ο Ουίλιαμς, ατόφιος ποιητής και δραματουργός, πήρε την προσωπική του μνήμη και την έκανε παγκόσμια τέχνη. Αυτό που συμβαίνει στο σπίτι των Γουίνγκφιλντ στην Αμερική μπορεί να το δεις να συμβαίνει οπουδήποτε. Και, ασφαλώς, πάντοτε.