Το βιβλίο αυτό δεν γράφτηκε για να υμνήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη ούτε για να την αντιμετωπίσει ως απειλή. Δεν φιλοδοξεί να προσφέρει έτοιμες απαντήσεις ή να προβλέψει με ακρίβεια το μέλλον. Γράφτηκε με στόχο να δημιουργήσει έναν χώρο σκέψης. Να θέσει ερωτήματα πριν οι τεχνολογικές εξελίξεις παγιωθούν σε πρακτικές που δύσκολα θα αναστραφούν. Να εξετάσει πώς η Ιατρική μπορεί να ενσωματώσει την καινοτομία χωρίς να απολέσει τον ανθρωπιστικό της πυρήνα.
Απευθύνεται πρωτίστως σε ιατρούς και επαγγελματίες υγείας, οι οποί- οι καλούνται καθημερινά να ενσωματώσουν νέα εργαλεία στην κλινική πράξη. Ταυτόχρονα, όμως, απευθύνεται και στον αναγνώστη που δεν διαθέτει ιατρική εκπαίδευση, αλλά ενδιαφέρεται να κατανοήσει πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζει έναν τομέα που αφορά όλους. Η Ιατρική δεν είναι υπόθεση μόνο των ειδικών. Είναι υπόθεση κοινωνική, γιατί όλοι, κάποια στιγμή, βρισκόμαστε στη θέση του ασθενούς.