Ο ‘Μίνως’ ή ‘Περί Νόμου1’ δεν είναι ασφαλώς από τους πιο δημοφιλείς διαλόγους του Πλάτωνα. Εντούτοις αριθμεί δύο τουλάχιστον κλασικές και μία ηλεκτρονική εκδόσεις2, ενώ αποσπάσματα τίθενται ως δυνάμει εξεταστέα ή διδακτική ύλη3. Στην Ελλάδα ίσως να ‘κρύβεται’ για έναν επιπρόσθετο λόγο· αναφέρεται παρεμπιπτόντως σ’ ένα λεπτό και ακανθώδες πρόβλημα για την νεοελληνική ευαισθησία, και δη τις ανθρωποθυ σίες4, μολονότι είναι αναμφισβήτητο ότι ήσαν ξένες προς την ελληνική φιλοσοφική, θρησκευτική και πολιτειακή αντίληψη.
Εξάλλου, εξαιρετικά δημιουργική επεξεργασία του αποτελεί η ‘Επιστημολογική Προσέγγιση του Δικαίου5, όπου χαρακτηρίζεται ως κείμενο που δεν ανήκει στην αυθεντική γραφίδα του Πλάτωνα, αλλά σαφέστατα αντιπροσωπεύει το φιλοσοφικό πνεύμα της Ακαδημίας. Και τούτο διότι ο διάλογος έχει απασχολήσει έντονα τη διεθνή φιλολογική κοινότητα όχι τόσο για το περιεχόμενό του όσο για τα περί την γνησιότητά του ή μη, αντίθετα με τους εκ βεβαίου ‘νόθους’6 όπως οι Περί Δικαίου, Περί Αρετής, Δημόδοκος, Σίσυφος, Ερυξίας, Αξίοχος και Ἁλκυών…