Πώς μοιάζει η Χώρα του Παρελθόντος στις ταραγμένες και ασταθείς επιφάνειες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Με ποιους τρόπους επεξεργάζεται μια κοινωνία όπως η ελληνική την Ιστορία —αλλά και τις ιστορίες— της στην «εποχή της πλατφόρμας»; Σε ποιες περιπέτειες εισέρχονται η ιστορική κουλτούρα και η κοινωνική ενσυναίσθηση του χρόνου σε έναν κόσμο που μαθαίνει να συντάσσει τα νοήματά του μέσα από αδιόρατες, νευρώδεις και επαναληπτικές κινήσεις μυριάδων ακροδάχτυλων πάνω σε μυριάδες οθόνες; Το βιβλίο αυτό αναμετριέται με τα παραπάνω ερωτήματα, φέρνοντας μπροστά την έννοια της επιδημίας. Επιχειρεί μια ανάγνωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως επιδημικού τοπίου, στους κόλπους του οποίου εξελίσσεται, μεταξύ άλλων, τόσο το ξαναδιάβασμα του παρελθόντος όσο και η εν γένει παραγωγή κυρίαρχων χωροχρονικών αισθήσεων. Στις σελίδες του «οι λέξεις και τα πράγματα» της επιδημίας γίνονται κλειδιά που δοκιμάζουν να ξεκλειδώσουν τους τρόπους με τους οποίους το ιστορικό παρελθόν μεταμορφώνεται σε content, σε ποθητή, δηλαδή, καθημερινή διεκδίκηση στις οθόνες του Facebook, του Instagram, του X ή του TikTok.