Υπάρχει βέβαια μία αφετηριακή σύγκλιση ανάμεσα στο πνεύμα του λαού και στη φιλοσοφία, αφού και οι δύο μαρτυρίες αναπτύσσονται στον έγκοσμο βίο και δέχονται τις προκλήσεις, τα προβλήματα, θετικά ή αρνητικά, της κοινωνικής ζωής. Επιπλέον, κοινωνούν συνειδητά ή ασύνειδα με ό,τι δημιουργεί ο ανθρωποκοσμικός βίος (γλώσσα, κοινωνική οργάνωση, τέχνες, θρησκείες, παραδόσεις, μύθοι, θρύλοι, επιστήμη, τέχνη).
Κοινή επομένως η αφετηρία, όχι όμως οι τροπές του λαϊκού πνεύματος σε σχέση με εκείνες του φιλοσοφικού πνεύματος το οποίο ακολουθεί, χωρίς όμως να εξαρτάται απ’ το λαϊκό πνεύμα. Αγγέλλονται έτσι οικουμενικές αλήθειες οι οποίες κατά βάθος ενώνουν τους λαούς και αγγέλλουν βαθιές φιλοσοφικές ενοράσεις.