Το δέκατο έβδομο βιβλίο ποίησης του Θανάση Χατζόπουλου, με έκταση μεγαλύτερη από τη συνήθη για βιβλία ποίησης, έρχεται να προστεθεί ως το βιβλίο των πολλαπλών χρόνων της ζωής και της ποίησης. Ξεκινώντας με τον κυκλικό τετραμερή χρόνο που αντλεί την καταγωγή του από τις εναλλαγές του χρόνου της φύσης, συνεχίζει με τον ερωτικό χρόνο και την ενότητα «Κλήματι κλίμαξ». Ακολουθεί η ενότητα «Αιών παις εστί παίζων», από την αιωνιότητα των προσωκρατικών, για να προσγειωθεί και πάλι στο «Ιστορικοί χρόνοι», στα «Μυθικά χρόνια» και στο «Ο καιρός, από μέρα σε μέρα». Έτσι, τα ποιήματα χαρτογραφούν χρόνους εντός και εκτός της ανθρώπινης ζωής, επιχειρώντας να συλλάβουν την ασύλληπτη διάσταση του χρόνου, την οποία μόνον εμμέσως μπορούμε να αντιληφθούμε.