Δημοκρατία είναι η δυνατότητα στην απόφαση και η υλοποίησή της. Χωρίς το δεύτερο, το πρώτο συνιστά φενάκη. Το Σύνταγμα, θεμελιώδης υπέρτατος Νόμος του περιεχομένου της Ελευθερίας μας, έχει επιτακτικό και δεσμευτικό χαρακτήρα προς όλους. Προβάλλει, εκτός των άλλων, και ως μια “συνθήκη ειρήνης” μεταξύ αντιμαχόμενων δυνάμεων. Εγκαθιδρύει το “έλασσον” μιας ωφέλειας που πρέπει να την απολαμβάνουν όλοι: σημερινές πλειοψηφίες αυριανές μειοψηφίες και τανάπαλιν. Το “μείζον” της εκάστοτε πολιτικής ωφέλειας, αντανακλάται στο πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος που ο Λαός εξόπλισε με κοινοβουλευτική πλειοψηφία προκειμένου να το κάνει ζώσα πραγματικότητα, χωρίς όμως να θίξει το “έλασσον”. Πρόκειται για μια “πολιτική συμφωνία” που η αθέτησή της συνιστά εξαπάτηση του Λαού, και την ισχύ της Λαϊκής Κυριαρχίας, το δικαίωμα αυτοδιάθεσής του, ρήτρα που ζει μόνο στα “χαρτιά”.