Ποια είναι τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της δραματουργίας στο ελληνικό Θέατρο για Ανήλικους Θεατές στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα και σε ποιους θεατές απευθύνεται;

Πώς δομούνται και πώς εκφραστικοποιούνται οι δραματικοί κόσμοι της εν λόγω παραγωγής;

Αν το θέατρο αποτελεί τόπο σημείωσης και όχημα προβολής ιδεών και κοινωνικών αναπαραστάσεων, ποιες όψεις της παιδικής ηλικίας κατασκευάζονται και προβάλλονται στη δραματουργία της εξεταζόμενης περιόδου;

Ποιες τομές και ποιες ρήξεις επιφέρει το προοδευτικό καλλιτεχνικό κίνημα της μεταπολίτευσης που υπό την επίδραση δημοκρατικών και σύγχρονων παιδαγωγικών αντιλήψεων οραματίζεται ένα “άλλο” θέατρο για τα παιδιά και τους εφήβους;

Πώς η εξελικτική πορεία του Θεάτρου για Ανήλικους Θεατές αντανακλάται στο θέατρο του 21ου αιώνα;

Απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα επιχειρεί να προσφέρει ο παρών τόμος. Στόχος η σύνταξη μιας ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού Θεάτρου για ανήλικους θεατές. Ωστόσο, για τον σκοπό αυτό, δεν επιλέγεται μια απλουστευτική, παρατακτική παρουσίαση των δημιουργών και της θεατρικής παραγωγής. Ούτε μια φορμαλιστική προσέγγιση που αγνοεί το ιστορικό και κοινωνικό συγκείμενο καθώς και τον ρόλο του θεατή. Αντίθετα, προκρίνεται η συγγραφή μιας «ιστορίας των μορφών» σύμφωνα με τον G. Gennette, στην οποία συνεκτιμάται η διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ θεάτρου και ιστορίας. Μιας ιστορίας των κοινωνικών αναπαραστάσεων, των προβαλλόμενων ιδεών και των παραμέτρων που διαμόρφωσαν την παραγωγή και την πρόσληψη του ιδιαίτερου θεατρικού είδους σηματοδοτώντας την εκκίνηση της αναγεννητικής και εκσυγχρονιστικής του πορείας μετά τη δικτατορία. Στο πλαίσιο αυτό, δεν παραλείπεται η διασύνδεση με την προϊστορία του θέματος και τις εξελίξεις στον 21ο αιώνα. Παραδίδεται επιπλέον, στους νέους ερευνητές, καλλιτέχνες και κάθε ενδιαφερόμενο, μία σειρά θεμελιωμένων από την έρευνα, μεθοδολογικών εργαλείων ιδεολογικής ανάλυσης, και τυπολογιών μελέτης των δομών βάθους και εκδήλωσης των δραματικών κειμένων με συνεισφορά στην αισθητική-θεατρολογική και παιδαγωγική αποτίμησή τους. Η συγκροτημένη περιοδολόγηση και τα αποτελέσματα της κοινωνικοσημειωτικής προσέγγισης προσφέρονται τέλος, για περαιτέρω έρευνα και συγκριτολογική μελέτη του εξεταζόμενου θεατρικού φαινομένου διεθνικά, στη συγχρονία και στη διαχρονία.