Με τα έργα της η συγγραφέας καταφέρνει πάντα να μας θορυβεί, να μας προβληματίζει, να μας πονά. Στη σφεντόνα το καταφέρνει για μια ακόμα φορά. Για δεκαέξι φορές. Όσα τα διηγήματα.

Πιάνει πολιτική, κακοποίηση, προσφυγικό, αστυνομικό και πολλά άλλα. Άλλα μεγάλα κι άλλα μικρότερα. Ακόμα και στα μικρότερα η Έλενα είναι σαν να σε αρπάζει από τον γιακά και να σου λέει "Δες, ΔΕΣ. Άκου, ΆΚΟΥ. Αντίδρασε. ΑΝΤΙΔΡΑΣΕ"

Λίγες σκέψεις για όσα ξεχώρισα:

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Πάντα;

Η έννοια της αποτυχίας όχι εκείνης που μας προσδίδουν οι άλλοι αλλά την άλλη, εκείνη που "χαρίζουμε" οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Ξεχωρίζω τα διηγήματα "Γυμνά πόδια" και "Εσύ έχεις ταλέντο;"

Συγχαρητήρια, Έλενά μου.