Στο πεδίο της σύγχρονης οικονομικής εγκληματικότητας καταγράφονται με αυξανόμενη συχνότητα περιπτώσεις επιζήμιας διαχείρισης της ξένης περιουσίας. Η έλλειψη σκοπού περιουσιακού οφέλους, τα ευρέα περιθώρια διακριτικής ευχέρειας σε συνδυασμό με την εγγενή αβεβαιότητα ως προς την τελική έκβαση της διαχείρισης καθιστούν ιδιαιτέρως δυσχερή τον προσδιορισμό της έννοιας της περιουσιακής ζημίας στο άρθρο 390 ΠΚ και επιβάλλουν την κατά το δυνατόν συσταλτική ερμηνεία της, προκειμένου να διακριθεί η απλώς αποτυχημένη από την (αξιόποινη) άπιστη διαχειριστική ενέργεια. Αντικείμενο της μελέτης είναι ο τρόπος υπολογισμού της περιουσιακής ζημίας με βάση την αρχή του συμψηφισμού σε επί μέρους μορφές διαχείρισης, όπως κινδυνώδεις διαχειριστικές πράξεις (με έμφαση στη χορήγηση τραπεζικών δανείων), κερδοσκοπικές αγορές χρηματοπιστωτικών προϊόντων (ομόλογα, μετοχές κ.λπ.), επενδυτικές δικαιοπραξίες (π.χ. αγορά οικοπέδου για την ανέγερση βιομηχανικής μονάδας). Σε κάθε μία από τις κατηγορίες αυτές εξετάζεται ποιος είναι ο ενδεδειγμένος χρόνος του συμψηφισμού, ποια τα συμψηφιστέα περιουσιακά μεγέθη και ποια λογιστική αξία τους. Ιδιαίτερο κεφάλαιο της μελέτης αφιερώνεται στις ευθέως παράνομες διαχειριστικές πράξεις (π.χ. καταβολή δώρων, παραβιάσεις της κείμενης νομοθεσίας), οι οικονομικές συνέπειες των οποίων είναι άλλοτε θετικές (απόκτηση ωφελημάτων) και άλλοτε αρνητικές (επιβολή κυρώσεων). Σε αυτές τις περιπτώσεις αναδεικνύεται η διάσταση μεταξύ της αμιγώς οικονομικής και της κανονιστικής θεώρησης της περιουσίας, η οποία σφραγίζει την έννοια της ζημίας σε όλα τα περιουσιακά εγκλήματα.