Οι «Στίλβοντες κρύσταλλοι ανέκκλητοι» του Μάξιμου Τρεκλίδη συγκροτούν έναν ιδιότυπο ποιητικό κόσμο όπου η γλώσσα λειτουργεί ως ορυκτολογική τομή και ως μεταφυσικό πέρασμα. Τα ποιήματα-ονόματα κρυστάλλων και ορυκτών αφενός επιδιώκουν τη συμβολική αντιστοιχία με τον φυσικό κόσμο αφετέρου ανασκάπτουν την εμπειρία του ανθρώπου μέσα από την πυκνή, γεωλογική εικονογραφία μιας υπαρξιακής ταλάντωσης. Η φύση, το σώμα, η Ιστορία ενυπάρχουν σε ένα τοπίο όπου το «κενό που παράγει ένα σχήμα» αποτελεί το ίδιο το εργαστήρι της ποίησης.
Η ποίηση του Τρεκλίδη λειτουργεί όπως οι κρύσταλλοι: διαθλά το φως της εμπειρίας και το επιστρέφει πολλαπλάσιο, αινιγματικό.

ΑΖΟΥΡΙΤΗΣ ή F(-7)

Κυανό τ’ ανάχωμα που στήσαμε να προστατευτούμε
απ’ τη ρίζα τ’ αγνώστου, σαν προσταγή θεού, απορριφθείσα
θάλασσα, υποκρίθηκε σκελετούς, ξεφτισμένα φαντάσματα,
μια πράσινη ομίχλη που υψώνεται, άλλοτε κυπαρίσσι
άλλοτε κρυπτονόμισμα, πότε να μας ενώσει πότε να μας σκοτώσει.

Στον άνω κόσμο σημαίνει το ίδιο, υφίσταται η ασφάλεια της ανάσας.

Πληρεξούσιοι του κάτω ανέμου, του πρωτόπλαστου κενού,
κρυφτήκαμε στη δυνατότητα του δικαιώματος
σ’ έναν ωραίο γκρεμό αφέγγαρο,
αντιρρησίες του Πρωταγόρα, ζητήσαμε τη συγχώρεση του βράχου,
σταματήσαμε να μιλάμε περί τόπων κι ανθρώπων
κι αποκτήσαμε υποκείμενο, επιχείρηση ξένων αναμνήσεων.

Όμως τη λέξη εξαφάνιση την ορίζει μόνο η μητέρα.
----------------------------------------------------------------------------------
ΕΠΙΔΟΤΟ ή F(7)

Χτίζουμε τα κόκαλα βαθύτερα, λασπώνουμε λείψανα, μαρκαρισμένοι
μες στα σπλάχνα του βουνού, ανάγλυφα φωνήεντα,
ξεψυχισμένα, αθάνατα, απ’ την πλευρά που δίψασε ο θεός
ή την πολύτοκη καρδιά μας, διανυκτερεύουν ακόμη
αντί προσευχών, ψυχοφάγα φωνήεντα, διατηρημένα σπουδαιότερα
απ’ τα σώματά μας, καθωπλισμένα, γενναιόδωρα,
πλησιάζουν το τελευταίο πρόσταγμα προς την αγάπη.

Χωρίζουν την αρχαιότητα απ’ τον δαίμονα όπως η κρίση
ενός τρελού ελευθερώνει την ηθική παρά τον ίδιο.

Το τρέμουλο που νοικιάσαμε δεν χωράει άλλο κλάμα.
Η ζέστη είναι ορατή, βουλιάζει στην πράσινη σκόνη,
φόβος μην σκίσει την έκταση, μην χαμηλώσει το σώμα.

Ξεριζώνουμε την κραυγή των νεκρών με καλοσύνη.