Ο «Αιμάτινος Ουρανός» του Khairi Hamdan είναι βαμμένος με μελάνι από στάχτες, κατοικημένος από στίχους που πετούν χαμηλά πάνω απ’ το φλεγόμενο τοπίο της Γάζας, αναζητώντας ακόμη έναν παλμό ζωής μέσα στα ερείπια. Από ποίημα σε ποίημα ο ποιητής οχυρώνει μια φωνή που πεισματικά αρνείται να καταθέσει τα όπλα, καθώς οι εκρήξεις, οι αποκεφαλισμένοι προφήτες, τα ακρωτηριασμένα παιδικά χέρια, οι βάρδοι που δεν πρόλαβαν να παίξουν την τελευταία σκηνή συνθέτουν ένα ελεγειακό μωσαϊκό, όπου το αίμα και το φως συμφύρονται στο σπαρακτικό κόκκινο του δειλινού.
Πίσω από τη σκοτεινή λάμψη του πολέμου αναδύεται κάπως ένας παράξενος αντικατοπτρισμός: η Γάζα του Hamdan θυμίζει στη χρησιμότητά της μια μακρινή ηχώ της Αλεξάνδρειας του Καβάφη. Όπως ο Αλεξανδρινός ποιητής, έτσι και ο Παλαιστίνιος ομόλογός του περπατά σε μια παραθαλάσσια πόλη-μνήμη, όπου κάθε σοκάκι φέρει το βάρος μιας ανείπωτης ιστορίας και οι κάτοικοι συνομιλούν πιότερο με τα φαντάσματα παρά μ’ εκείνους που απέμειναν. Η Γάζα, σαν την Αλεξάνδρεια του Καβάφη, είναι τόπος εξορίας και επιστροφής, πόλη των μεγάλων τειχών, μόνο που εδώ τα τείχη υψώνονται με μπλόκα και στρατιωτικά φυλάκια.
Στην καβαφική Αλεξάνδρεια ο έρωτας και η ιστορία γλιστρούν σαν σκιά στο ηλιακό ρολόι. Στη Γάζα του Hamdan ο έρωτας ανασαίνει μέσα από αντιασφυξιογόνες μάσκες και η ιστορία γράφεται με βόλια στο ψημένο ψωμί. Και οι δύο πόλεις, ωστόσο, κρατούν ένα κοινό μυστικό, την ομορφιά της επιμονής να ονοματίζεις τον κόσμο, ακόμη κι όταν αυτός καταρρέει, τη βεβαιότητα πως στις πληγωμένες ακτές της Μεσογείου, στη Γάζα ή στην Αλεξάνδρεια, ο άνθρωπος συνεχίζει να ονειρεύεται.