Η Φραγκογιαννού, μια ηλικιωμένη χήρα, που έζησε βασανισμένη ζωή ως παιδί, ως σύζυγος, ως μητέρα αλλά και ως γιαγιά, μαθημένη πάντα να υπηρετεί χωρίς αντιρρήσεις τους άντρες του περιβάλλοντός της, έχει πειστεί πια πως η ζωή της γυναίκας είναι γεμάτη βάσανα. Τα κορίτσια είναι δυστυχία και βάρος, κυρίως για τις φτωχές οικογένειες. Ένα βράδυ, που ξάγρυπνα δίπλα στην άρρωστη νεογέννητη εγγονή της, απελπισμένη από τη ζωή της, θολώνει το μυαλό της, προκαλεί ασφυξία στο βρέφος, οδηγώντας το σε έναν επώδυνο θάνατο για να το γλιτώσει από μια καταραμένη ζωή. Ο θάνατος θεωρείται φυσιολογικός από τον γιατρό. Οι τύψεις της Φραγκογιαννούς, δίνουν σιγά σιγά τη θέση τους στην εμμονή, να απαλλάξει τα μικρά κορίτσια από την μοίρα που τα περιμένει. Σκοτώνει άλλα τρία μικρά κορίτσια, χωρίς πια να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει το κακό που σκορπά γύρω της. Η χωροφυλακή πλέον είναι στα ίχνη της και αποφασίζει να τη συλλάβει, με αφορμή όμως ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει εκείνη. Ένα μικρό κορίτσι πνίγηκε πέφτοντας σε ένα πηγάδι, κοντά στην Φραγκογιαννού. Ενώ εκείνη είχε ευχηθεί το θάνατό του, στην ουσία ποτέ δεν το έσπρωξε. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τη χωροφυλακή, αποφασίζει να καταφύγει σε ένα ερημητήριο να εξομολογηθεί. Η παλίρροια όμως την προλαβαίνει για να βρει φρικτό θάνατο κι η ίδια, κυνηγημένη από την ανθρώπινη δικαιοσύνη, τιμωρημένη όμως από τη θεία δίκη.