Ανάποδα γεννήθηκε η Ανθία, κακορίζικη την έλεγε η μητέρα της και η νενέ της από την πρώτη κιόλας στιγμή που είδε το φως της ζωής. Αυτό το κακό το ριζικό ήρθαν να το επιβεβαιώσουν αργότερα κι οι μοίρες. Πώς να κάνει το καλό μετά; Πώς να μην υποφέρουν οι άνθρωποι γύρω της; Πώς να μπορέσει να βρει την ευτυχία η ψυχή της; Ακόμα κι ο έρωτας την προσπέρασε, πήγε παρακάτω. Μα τι θα μπορούσε να κάνει; Δεν είχε καμιά επιλογή… Καθορισμένη ήταν η μοίρα της. Κι αν είχε μια ελπίδα να βρει τον δρόμο της μέσα στα σκοτάδια της βασανισμένης της ψυχής, έσβησε κι αυτή, με τη γέννηση της Μέλιας, του γλυκού κι αέρινου αυτού πλάσματος που το λάτρεψε ολάκερη η οικογένεια.