Δεν άργησε και η φωνή του μουεζίνη ακούστηκε από μακριά. Μήνυμα μουσουλμανικό, ότι ήρθε η ώρα του Θεού. Πάνω από τον μιναρέ, που συχνά η μύτη του σούβλιζε τα σύννεφα, σαν χαμήλωναν, και μετά θαρρείς και τον ουρανό, καλούσε τους πιστούς του στο τζαμί για προσευχή. Όση ώρα κρατούσε το κάλεσμα, οι δουλευτάδες του Πέτρου κράτησαν ακίνητο το χρόνο, ακίνητη και τη δουλειά και την όποια λαλιά, για να δώσουν στους γείτονες μουσουλμάνους τη δυνατότητα να προβούν στο ηθικό χρέος της προσευχής προς τον Αλλάχ, με τις παλάμες στραμμένες προς τον ουρανό, έτοιμες να δεχτούν την ευλογία.
Το ίδιο σκηνικό ακολούθησε και όταν, μετά από λίγο, ακούστηκε και η καμπάνα της εκκλησιάς του Άι-Δημήτρη, που καλούσε τους χριστιανούς στον Εσπερινό. Μήνυμα, τώρα, και χριστιανικό, ότι ήρθε η ώρα του Θεού. Όσο διαρκούσαν οι χτύποι της καμπάνας, τώρα οι μουσουλμάνοι, με τη σειρά τους, κράτησαν ακίνητο το χρόνο, ακίνητη και τη δουλειά και την όποια λαλιά, για να δώσουν τη δυνατότητα στους παρόντες χριστιανούς, να προσευχηθούν, να κάνουν το σταυρό τους.
Τους έβλεπε από ψηλά όλους αυτούς τους πιστούς ο ίδιος Θεός και διασκέδαζε, από τη μια, τη λατρευτική τους διαφορετικότητα και, από την άλλη, την ομόθυμή τους δογματική στο όνομά του, ικανοποιημένος, ωστόσο, για τη βαθιά πίστη και αφοσίωσή τους, καθώς μειδιούσε και ευλογούσε, μισά-μισά, τον κόπο τους...